1o Διεθνές Διεπιστημονικό Υβριδικό Συνέδριο Ψυχικής Υγείας Το Ψυχοθεραπευτικό & Εκπαιδευτικό Κέντρο

Η συμμετοχή μου στο 1o Διεθνές Διεπιστημονικό Υβριδικό Συνέδριο Ψυχικής Υγείας που διεξάγει το Ψυχοθεραπευτικό & Εκπαιδευτικό Κέντρο «Κοχλίας» με θέμα :
''Οι πολυπαραγοντικές διαστάσεις του τραύματος''
ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΜΑΙΟΥ ΣΤΙΣ 14.00 - 14.15:
''ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΣ ΜΕΛΑΝΙΕΣ''
Το δέρμα σαν καμβάς που αποτυπώνει εκείνα που δεν μπορούν να ομολογηθούν. Την επουλωτική, ευεργετική επίδραση δηλαδή των τατουάζ και της δερματοστιξίας στο τραύμα και την ψυχική μας υγεία εν γένει

Ο όρος «θεραπεία με μελάνι» επινοήθηκε για κάποιο λόγο.

Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν συχνά τα τατουάζ ως υπενθυμίσεις της δύναμής τους, της ανθεκτικότητάς τους και του γεγονότος ότι είναι ζωντανοί. Μπορεί να έχουν τραυματιστεί, κακοποιηθεί, πληγωθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Το να κάνουν τατουάζ ενός συγκεκριμένου συμβόλου ή φράσης μπορεί να είναι μια καθημερινή υπενθύμιση σε σας τους ίδιους ότι είστε ζωντανοί και ευημερείτε. Μια δήλωση που αφορά πολύ εσωτερικά σας κομμάτια και ταυτόχρονα σηματοδοτεί το γεγονός ότι παρόλο τον τραυματισμό σας ότι είστε ακόμα ζωντανοί και κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε.

Με άλλα λόγια οτι η ιστορία σας συνεχίζεται. Τα τατουάζ μπορούν να λειτουργήσουν ως ένας τύπος παραθύρου στην ψυχή για να εκφράσουν εμπειρίες και συναισθήματα που διαφορετικά μπορεί να μην είναι γνωστά.

Οι ψυχολόγοι συμφωνούν ότι ένα τατουάζ μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά, σαν μια εξωτερική αναπαράσταση ενός εσωτερικού τραύματος και να συμβάλει αφενός στην διαδικασία επεξεργασίας του αλλά κι αφετέρου να σαν έναν τίτλο τιμής για όλα όσα έγιναν κατορθωτά και σαν σημείο συναγερμού αν μελλοντικά κάτι παρόμοιο έρθει ξανά μπροστά σας. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το τατουάζ λειτουργεί και σαν ένα μέσο αποκατάστασης των ψυχολογικών κραδασμών για εκείνους που αγωνίζονται και προσπαθούν να πάρουν ξανά την ζωή στα χέρια τους.

Με το τατουάζ κι ότι αυτό εκπροσωπεί για κείνους, κι οτι περιεχόμενο του έχουν ''αναθέσει'' τους δίνεται η δυνατότητα να βγαίνουν εκτός του εαυτού και σαν ξένοι να το παρατηρούνε σαν έργο τέχνης, επεξεργαζόμενοι το ταυτόχρονα το τραύμα, κι ότι αυτό ''εκπροσωπεί'' πιο ψύχραιμα και ''αποστασιοποιημένα'' αποκτώντας έτσι μεγαλύτερη διαπραγματευτική αξία. Μετρώντας παράλληλα και την δική μας πρόοδο κι εξέλιξη σχετικά

Με ένα τατουάζ το άτομο επαναλαμβανόμενα ανακαλεί τις τραυματικές του εμπειρίες, το ίδιο το τατουάζ λειτουργεί σαν ερέθισμα να καταφέρει σταδιακά να διαπραγματευτεί στο ''εδώ και τώρα'' την ρεαλιστική διάσταση του τραύματος. Μπορεί έτσι να υπάρξει και στο ''εκεί και τότε'' και στο ''εδώ και τώρα'' με το τατουάζ σαν μια γέφυρα και σαν παρονομαστής των συμπεριφορών της επιβίωσής μας. Μια διαδικασία που σε κάθε περίπτωση δρα βοηθητικά ως προς την οικειοποίηση των ψυχικών και σωματικών μας τραυμάτων.

Μέσα από την μεταμορφωτική δύναμη της τέχνης μπορούν τα τραύματα να ιδωθούν όχι σαν πληγές αποκλειστικά αλλά και σαν προσωπικά μας παράσημα θάρρους.

Σαφώς και λειτουργούν ως κίνηση αυτοφροντίδας, σαν μια προσωπική αφήγηση ενδυνάμωσης και αυτοέκφρασης.

ΜΑΝΘΟΣ ΜΥΡΙΟΥΝΗΣ

Ψυχολόγος Ψυχοθεραπευτής