Που με τόση αγωνία καρτεράς!

Τα σκεφτεσαι, τα μετρας κι υπολογιζεις λες και προκειται για ανευ ουσιας αντικειμενα...

Δισταζεις κι ενοχοποιεις τα συναισθήματά σου απολογουμενος οχι στον εαυτο σου αλλα σε εναν κοινωνικα κατασκευασμενο Θεό , στον οποίον εδω που τα λεμε δεν πολυπιστευεις...

Ουτε σε κεινο που ονομαζουν συλλογικό ασυνείδητο...εκείνοι που έχουν την επιμέλειά του...

Δεν φροντίζεις και δεν αγαπας την ψυχή σου, επειδη ταχα δεν την βλεπεις αλλα αποθεωνεις το σωμα λες κι ειναι κατι αιωνιο κι αυλο...

Απολαμβανεις θριαμβευτικα και με ζητωκραυγες πανηγυριζεις τους κενούς σου εγωισμούς, το καθρευτισμα των αλλων πανω σου λες και πρόκειται να νοιαστουν και να φιλοτεχνήσουν την πλεον ιδανικη σου μορφή...

Οσο ομως οσο θα γεμιζεις με στιγμες τα συναισθηματα σου και οσο θα ντυνεις με ολοκαθαρα ρουχα την ψυχη σου, θα μπορεις να ελπιζεις πως το παρον σου θα βρισκεται εκει κοντα σου και οι βολτες σας στα ανοιχτα θα εχουν την μυρωδια της ανοιξης που με τοση αγωνια καρτερας!