ΑΔΕΙΑ Η ΨΥΧΗ....ΓΥΜΝΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ...

Τα σκεφτεσαι, τα μετρας κι υπολογιζεις

λες και προκειται για ανευ ουσιας αντικειμενα...

Δισταζεις κι ενοχοποιεις τα συναισθηματα σου απολογουμενος οχι στον εαυτο σου αλλα σε εναν κοινωνικα κατασκευασμενο θεο στον οποιο δεν πολυπιστευεις...

Δεν φροντιζεις και δεν αγαπας την ψυχη σου επειδη ταχα δεν την βλεπεις αλλα αποθεωνεις το σωμα λες κι ειναι κατι αιωνιο κι αυλο...

Απολαμβανεις θριαμβευτικά τα κενά σου και με ζητωκραυγες πανηγυριζεις τους εγωισμους σου, στο χωρις ρισκο και καλα υπολογισμενο καθρευτισμα των αλλων πάνω σου λες και προκειται για την πλεον ιδανικη σου μορφη...

Στήνεις ακόμη και απατηλά και στιγμιαία τις ψευδεπιγραφες υπεροχες σου, αναμετρωμενος με οτι πιο ευκολοκατάβλητο στα δικα σου ματια...και δεν φτανει αυτο ζητωκραυγάζεις μαζι με άλλους αυτές σου τις 'νίκες' λες και ειναι αληθινές...

Ή μηπως ειναι δικές σου? Γιατι οτι δεν ειναι αληθινες το ξερεις...

'Η μηπως αυτο εχει σημασια...να το γνωριζουν και οι αλλοι?

Τελικα ανηκεις στον εαυτο σου ή στους αλλους? (προπάντων ο κοσμος τι θα πει...)

Εχεις τελικά δικο σου εαυτο ή ειναι κι αυτός των άλλων?

Αν ωστόσο μπορεσεις να γεμιζεις με γλυκιες στιγμες τα συναισθηματα σου και οσο θα ντυνεις με ολοκαθαρα ρουχα την ψυχη σου....θα μπορεις να ελπιζεις πως το παρον σου θα βρισκεται εκει κοντα σου ή προτιμοτερα εντός σου τοτε και οι βολτες σου στα ανοιχτα θα εχουν την μυρωδιά της δικής σου άνοιξης που με τοση αγωνια αναζητάς !!