ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ

Απο κοινωνικη ανθρωπολογικη σκοπια ,η συγχρονη και αρμοδια επιστημη, δεν μπορει να μην εχει αναφορες στην επικρατουσα ιδεολογια και στις επιταγες της κοινωνιας ,οταν αποφασισει να εγκλεισει για να θεραπευσει ενα ανθρωπο, ο οποιος κινειται εξω απο τα ορια και την συμπεριφορα που αυτη επιτάσσει. 

Αλλα και σε πολιτικο κοινωνικο επιπεδο η καθε ασθενεια ,λογω και της ποικιλομορφιας που επικρατει στον κοσμο ενα φαινομενο και μια συμπεριφορα που την δεδομενη στιγμη χαρακτηριζεται ψυχοπαθολογικη ,μια αλλη στιγμη στο οχι πολυ μακρινο μελλον, δεν συνοδευεται απο καμια επιληψιμη κριση και δεν αποτελει διαταρακτικο για την κοινωνια γεγονος. 

Τι σημαινει αυτο?

 Οτι κρινουμε τους ανθρωπους που θετουμε στο περιθωριο μεσω του εγκλεισμου, με βαση τις συγκυριακες και επικρατουσες ιδεολογικο πολιτικες κατευθυνσεις,στάσεις και θεωρησεις αποδοχης. 

Στην ιστορια η διαδρομη και τα επιτευγματα του Γαλιλαιου, της Υπατιας κ.α κριθηκαν τρελα και δαιμονικα και γιαυτο καταδιωχθηκαν. 

Κανω αυτες τις αναφορες για να καταδειξω ότι η οποια ψυχοπαθολογια που θεσπιζεται απο το επιστημονικο,νομικο και κατ επέκταση κοινωνικο στατους της καθε κοινωνιας ,σε μια δεδομενη χρονικη συγκυρια δηλαδη στο”εδω και τωρα”της ηθικης μας ανοχης και ελαστικοτητας ,της ευκταίας κατανοησης μας που ποτε δεν μπορει να ειναι αντικειμενικα εξασφαλισμενη,αλλα επηρεαζεται σε μειζονα βαθμο απο τις κοινωνικες στασεις ,τους ιδεολογικους προσανατολισμους ,ακομη και απο τα συναισθηματα του οχλου ,που εχει αφετηρια αλλα και ενδυναμωνει το κοινωνικο μας αλλοθι. 

Πραγμα αντιεπιστημονικο και κατα βαση αντιδεοντολογικο ,μιας και η ορθολογικη και αμεροληπτη επιστημη τιποτα δεν εχει να κανει με θρησκευτικες δοξασιες ,μεταθανατιες υποσχεσεις,αλλα και ολοκληρωτικες αντιληψεις ,οι οποιες τοσο εχουν βασανισει την ανθρωποτητα και σε μειζονα βαθμο και την ιδια μας τη χωρα. 

Εξαλλου ειναι γνωρισμα των ολοκληρωτικων και φασιστικων ιδεολογιων ,οτι οταν κατι δεν μπορουμε να το καταλαβουμε η να το εξηγησουμε ειναι ευκολο να το κατηγορήσουμε,,να το καταδικασουμε δαιμονοποιώντας το και φυλακιζοντας το. 

Μαλιστα κατα την περιοδο του ναζισμου πολλοι ανθρωποι οι οποιοι διωχθηκαν για την καταγωγη τους,το χρωμα τους η την φυλη τους,”ντυθηκαν”με τον μανδύα της ψυχικης ασθενειας με σκοπο την εξοντωση τους και παντα για το καλο της ανθρωποτητας! Πολυπλοκο φαινομενο ,οχι μοναχα για τους εγκλείστους των ψυχιατρικων δομων αλλα και για μας τους ψυχικα υγιεις και περισσοτερο προβληματικο για τους γνωριζοντες τα περι ψυχολογιας και ψυχιατρικης. 

Με τον εγκλεισμο η κοινωνια περιχαρακωνει τις αξιες της και τις συμπεριφορες που την συνοδευουν αυτο χριζοντας τον εαυτο της σαν απολυτως υγιη και φτιαχνοντας έγκλειστους που προσφερουν ιδανικο και θεμελιο αλλοθι στην κανονικοτητα της. 

Τι περιεργο πραγμα! 

Εξοριζουμε οτι δεν συναδει με τον τροπο υπαρξης μας και απομακρύνουμε τους κακους ,πραγμα που δρα επιβεβαιωτικα αλλα και διαφοροποιητικα,θωρακιζοντας το συλλογικο μας αλλοθι και αυτοχαρακτηριζομαστε απαγωγικα ως καλοι εναντι των κακων ,φανερωνοντας

ακομη μια φορα τον αφορητο δυισμο μας και μανιχαϊστικό τροπο σκεψης μας ,οτι δηλαδη αφου δεν ειναι καλο θα ειναι κακο. 

Σε αυτο το σημειο θα ριξω το βαρος της σκεψης μου στον ασθενη και την οικογενεια του Κυριως στον ιδιο ,ο οποιος απομακρυνεται απο το οικειο του περιβαλλον,απο τον δικο του χωρο,τα δικα του πραγματα,τις δικες του συνηθειες και χωρις να εχει αλλη επιλογη θα δεχτει την παθολογια της καταστασης του και τον ρολο που του εχουν αναθέσει και καθε ενεργεια του και διαφωνια του,ακομη και εντονη διαμαρτυρια του θα λογιστει σαν συμπτωμα της ασθενειας και συνοδη εκδηλωση της παθολογιας του. 

Μεσα στις δομες που φιλοξενουν αυτους τους ανθρωπους διενεργειται μια αποπροσωποποίηση του ασθενη ,δηλαδη βλεπουν μονο την ασθενεια του και οχι τον ιδιο σαν προσωπο.Ετσι με την μετατροπη του ανθρωπου σε συμπτωμα,ουσιαστικα καρατομείται καθε του ελπιδα για προοδευτικη εξελιξη και καλυτερευση του και ο ιδιος χανεται μεσα σε αυτη την διαδικασια αποκλεισμου της κοινωνιας ,καθως καθε του πραξη λογιζεται σαν προδιαγεγραμμένη,καθορισμενη και περιχαρακωμένη μεσα στα ορια της παθησης του. Θα δυσκολευτω πολυ να κατανοήσω και πολυ περισσοτερο να συμφωνησω και να αποδεχτω οτι η ψυχικη ασθενεια πρεπει να εχει τετοια αντιμετωπιση και διαστρεβλωμένη θεαση κατα την υπαρξη της. 

Κι αυτο γιατι ο ανθρωπος με την ψυχοσυνθεση του εχει αναγκη αυτοπροσδιορισμου και μιας επιφασης κανονικοτητας ,την οποια θελει να κερδίσει και να σιγουρέψει και να αποδειξει την κανονικότητα του εχοντας”κλειδωμενους και ταμπελαρισμενους”καποιους συνανθρώπους μας ,για τους οποιους η σημερινη επιστημονικη προοδος δεν μπορει να ταξινομησει και να ανεχτεί. 

Υπο ψυχαναλυτικη ματια αποκλειοντας τον “αλλο”,”το αρρωστο”ουσιαστικα εξωραΐζουμε τα δικα μας “τρωτα και τρελα” στοιχεια της προσωπικοτητας μας τα οποια στην πραγματικοτητα αθωωνονται και εν πολλοις εξαφανιζονται οταν τα φυλακιζουμε με την μορφη των συνανθρωπων μας που δεν καταφεραν σε μεγαλο και ικανο βαθμοι να θεωρηθουν λογικοι. Δηλαδη ετεροκαθοριζομαστε σαν λογικοι και εχεφρονες,μεσα απο τον εγκλεισμο και τον περιορισμο των αλλων...Αυτοι οι αλλοι αντιπροσωπευουν κομματια του εαυτου μας ,που ειτε θελουμε να εξαφανίσουμε,ειτε προσποιουμαστε οτι δεν υπαρχουν αλλα σε καθε περιπτωση να υπαρχουν ξεχωριστα απο εμας,μηπως και εξευμενισουμε την “τρελη και ιδιαιτερη πλευρα και φυση μας”που ειναι υπαρκτη σε ολους μας. 

Δεν ειναι υγιες και ουτε μοιαζει σαν τετοιο ,ο ασθενης να εχει προσαρμοστει ,γιατι αυτο σημαινει οτι δεν υπαρχει σαν ανθρωπος ,δεν αυτενεργει αλλα ακολουθει πιστα τις οδηγιες με ανταλλαγμα την ν φροντιδα που του προσφερεται και που πλεον χρειαζεται απο την στιγμη που απαρνηθηκε τον εαυτο του δεν μπορει να στηριχτει στις δικες του δυναμεις για την αυτοεξυπηρετηση του.Ετσι δεν θα μάθουμε ποτε τι απο την τωρινη του κατασταση οφειλεται στην ασθενεια του και τι στις συνθηκες ιδρυματισμου ,που γεννουν τα αιτια επιδεινωσης του .Αυτα λογιζονται παντα σαν εξελικτικα συμπτωματα και προιοντα της ασθενειας του ,αν και πολλες φορες δεν ειναι τετοια! 

Το θεραπευτικο δυναμικο του καθε ασθενη θυσιαζεται προς χαριν της ομαλης λειτουργιας του ιδρυματος Οι ειδικοι πασοις φυσεως πρεπει να κατανοήσουν πως δεν εχουν να αντιμετωπισουν μια ψυχιατρικη ασθενεια αλλα εναν ψυχιατρικο ασθενη.

Η ανθρωπια βλεπει παντα προσωπα και οχι συμπτωματα και ταμπελες. 

Η τοποθετηση και η σταση του ψυχικα αρρωστου απεναντι στην πραγματικοτητα ,ο τροπος που την αντιλαμβανεται και την αναλυει,ο τροπος με τον οποιο μπορει να υπαρχει και να την αναλυει,που την δεχεται η την απορριπτει ,θα ηταν καλο να μπει σε μια διαλεκτικη σχεση με

τον ψυχιατρο/ψυχολογο .Να εχουμε ετσι την αποψη του για τι τον βοηθα,τι τον χειροτερευει και τι του επιδεινώνει την συμπτωματολογια του.Να προσπαθησουμε για οτι πιο ανθρωπινο και για το καλύτερο δυνατον στο μετρο του κατορθωτου. 

Εκεινο που δεν μπορουμε να ισχυριστούμε και να αποδειξουμε ειναι πως ενα προβλημα που ειναι κοινωνικο με την εξορια των ψυχικα ασθενων σε ιδρυματα ,τα οποια παντα βρισκονται φυσικα και σημειολογικα εξω απο τον κοινωνικο και τον ιστο της πολης ,μπορουμε να το λυσουμε εξω απο την κοινωνια. 

Ετσι και συμβολικα ,περα απο ουσιαστικα τον εξοριζουμε εκτος της 

κοινωνιας,αποκλεισμενους μακρια απο φιλους,απο συγγενεις απο οικογενειες. Ειναι επομενο οταν με τον εγκλεισμο επιχειρειτε σκοπιμως η μη η απομονωση απο καθετι που εχει προσωπικες αναφορες ο ασθενης ,ο κατακερματισμος της προσωπικοτητας του ,η ταπεινωση του και φυσικα η ταμπελοποιηση του.Εξοντωνεται σαν ανθρωπος και ειναι φυσικο σταδιακα να απεμπολεί καθε ενδιαφερον και κινητρο για την ζωη αφου ηδη εχει απωλεσει μεγαλο κομματι της παρελθοντικης και προσδιοριστικης του υπαρξης.

Χανεται,γινεται αντικειμενο ,γινεται πραγμα γινεται ενας ορισμος σε μια διαγνωση και φυσικα επιδεινωνεται η ηδη επιβαρυμένη ψυχολογικη του κατασταση. 

Ομως ακομη και σε αυτο το σημειο ,παλι ο ιδιος θα φταιει,αφου θα “χρεωθεί” αυτην την επιδεινωση ,σαν συμπτωμα και σαν σταδιο της ιδια ς της παθησης του. Ετσι μες το περασμα του χρονου, ο ιδρυματισμος ειναι μοιραιος και αναποφευκτος και ο ασθενης εχει χασει πλεον καθε ελπιδα για κατι καλυτερο,σιγα σιγα και συστηματικα κατα την διαρκεια του εγκλεισμου του. 

Στο τελος και αφου εχουν εντελως απενεργοποιηθει τα ζωογονα κινητρα της αντιστασης ,της διαφυγης και της ελευθεριας ,δεν μενει τιποτε αλλο απο το να αγαπησει τον “δεσμωτη” του ,θεωρωντας συνυπευθυνο τον εαυτο του για την κατασταση του,μιας και εχει πειστει για κατι τετοιο και συμβιβαζεται ασυνειδητα η κξαι μη με την υπαρχουσα κατασταση του ιδρυματος και την κρατουσα αποψη και πολιτικη θεση,αλλοτριωμένος ολοκληρωτικα και γιαυτο και ιδιαιτερως ευπλαστος στα χερια των φροντιστων του και καταληγει να ευγνωμονεί ,να ειναι αφοσιωμενος και να παραδιδεται στην φροντιδα του ιδιου του δεσμωτη! Ιστορικα μας αναφερονται και αλλες παρομοιες και πανομοιοτυπες συμπεριφορες που ειχαν παρατηρηθει με τους κρατουμενους και αιχμαλωτους του Β παγκοσμιου πολεμου,στα στρατοπεδα συγκεντρωσης των ναζι,οταν η επιβιωση των φυλακισμενων χαρακτηριζοταν απο την πλασματικη μεν αλλα υπαρκτη δε προσκολληση στις αξιες και τα θελω των ανθρωπο-φυλακων τους ,των ναζί και των κατακτητων και νομιμοποιούν ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥς ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥς ,ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗς ΖΩΗς ΤΟΥΣ...φυσικα δεν εζησε κανενας ακολουθωντας αυτην την πορεία και τροπο υπαρξης! 

Ο ψυχικα ασθενης που “φυλακιστηκε” γιατι θεωρηθηκε επικινδυνος για τοι υπολοιπο κοινωνικο συνολο ,τωρα και αφου πρωτα απομακρυνθηκε απο το κοινωνικο συνολο ,απομακρυνεται και απο την ανθρωπινη του φυση (ενεκα που η επιστημη δεν μπορεσε να κατανοησει την παθηση του και πολλες φορες αποδίδοντας του μια πλασματικη ,μια ψευτικη ασθενεια). 

Καταληκτικα θα λεγαμε πως αντι η θεραπεια του ψυχικα ασθενη να στοχευει στην επανακτηση της αξιοπρεπειας του,στην κατα το δυνατο διευθετηση της προσωπικοτητας του και την επανακατακτηση της ελευθεριας του καταληγει στον αποκλεισμο,στον διαχωρισμο και την απομονωση των ιδρυματων.

Σε ποιο τελικα ποσοστο οφειλεται στην παθηση του και ποσο εχει επηρεαστει αρνητικα απο τον εγκλεισμο του,σε σχεση με την πρωταρχικη κατασταση του και τι ποσοστο εξαφανισης των υγιων μερων του εγω του εχει χαθει μεσα στο ιδρυμα,δεν θα το μαθουμε ποτε.

Στα πλαισια μιας πιο ουμανιστικης σκεψης και αντιμετωπισης του ψυχικα ασθενη ,θεωρούμε πως η ελευθερια που οφειλουμε να του αποδιδουμε και στην οποια πρεπει να τον εκθέτουμε ειναι ουσιαστικη και ευεργετικη σε καθε περιπτωση ,μιας και καθε ασθενης ειναι ασθενης με τον δικο του τροπο,στον οποιο οφειλει να ενσκήψει ο καθε ειδικος, αν θελει να εχει αποτελεσματα.Αλλιως δεν θα θεραπευσει ποτε και τιποτε! 

Σε καθε τετοιο πλαισιο ,οι αντιδρασεις και οι αντιστασεις απο μεριας του ασθενους πρεπει να νοουνται και να αποσκοπούν στην διατηρηση μιας μη βιαιης αλλα συγκρουσιακης καταστασης με τετοιο τροπο που καθε αρρωστος να γινεται σεβαστος σαν υποκειμενο και οχι απλα να τον βλέπουμε σαν ενα συμπτωμα και σαν μια παθηση. 

Μια ισορροπια συνεχους και δημιουργικης συγκρουσης αναμεσα στην εξουσια (ψυχολογος/ψυχιατρος) και στον εξουσιαζομενο(τον ψυχικα ασθενη ),οπου θα αναγνωριζονται οι αναγκες για ελευθερια ,θα ειναι σιγουρα μια ατμοσφαιρα ευεργετικη και θεραπευτικη μεσα στα ασυλα και τα ιδρυματα ψυχικα ασθενων! 

Με την προσπαθεια για επανακοινωνικοποιηση και την αποκατασταση των δεσμων του ασθενη ,η επανασυνδεση του με την προηγούμενη ζωή του,η αναγνωριση της ανθρωπινης του υποστασεως και η προσβαση του εστω και σε ελαχιστη αυτονομια και ελευθερια υπευθυνοτητα παντα στα πλαισια επανορθωτικων θεραπειων ειναι μια μεγαλη αλλα αξιολογη στοχευση για το μελλον. 

Συμπερασματικα μεσα απο την αρνηση του “αλλου”,του διαφορετικου απο εμας ,το εγω μας που θελει να υπαρχει μεσα απο αυτην την διαφοροποιηση και να κερδιζει την θριαμβευτικη υπαρξη του μεσα απο τον διαχωρισμο,και την απομονωση και περιθωριοποιηση του αλλου ,του αρρωστου. 

Σιγουρα σε μια ευνομουμενη και λειτουργικη κοινωνια ,καποια μετρα σε ανθρωπους που δεν αποδιδουν λειτουργικα σε αυτην και ειναι επικινδυνα για τον εαυτο τους και για τους αλλους,μπορουν να παιρνονται. 

Ειναι αλλο ομως αυτο και αλλο να παιρνουμε εναν ανθρωπο και με τον εγκλεισμο του να τον αποξενωνουμε απο καθετι που του ειναι οικειο,αρνουμενοι οτι και αυτος ο ανθρωπος καποτε ζουσε σε μια οικογενεια και αποξενωνοντας τον απο την οποιαδήποτε κοινωνικη εκφραση στην οποια λαμβανε μερος.

Αυτο συμβαινει γιατι δεν εξεταζουμε το προσωπο καθε φορα ,αλλα εντασουμε ολη την ανθρωπινη του υπαρξη στα μετρα και στα δεδομενα της ασθενειας του.

Κι αυτο συμβαινει μονο με τις ψυχικες ασθενειες και με καμια αλλη σωματικη ασθενεια,ισως με την λεπρα HANSEN παλιοτερα και με το AIDS τωρα. τΟ ΟΤΙ ΕΓΩ Η ΕΜΕΙς,ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ δεν μπορουμε την δεδομενη στιγμη να κατανοήσουμε μια συμπεριφορα και ουτε η επιστημη με τα οπλα που διαθετει και με τα μεχρι σημερα δεδομενα της εχει κατορθωσει να εξηγησει η να δωσει επαρκεις απαντησεις ,αυτο δεν σημαινει οτι αυτο που δεν το καταλαβαινουμε σημερα οτι πρεπει να το θεωρουμε αρρωστο και μαλιστα ανιατο,και να το απομακρύνουμε βιαιως επιβάλλοντας του τον εγκλεισμο. 

Εξαλλου ειναι καταγεγραμμενο και ερευνητικα οτι οι ψυχικα πασχοντες συνανθρωποι μας δεν ειναι περισσοτερο επιθετικοι προς τους αλλους ,περισσοτερο απο τον γενικο πληθυσμο.

Μαλιστα στην πλειοψηφια των περιπτωσεων αυτοι ειναι που πεφτουν θυματα βιας και επιθετικοτητας αλλα και στην περιπτωση που δράσουν βιαια συνηθεστερα το κανουν εναντια στον εαυτο τους.Ειναι αλλος ενας μυθος που συντηρειται ,ετσι ωστε η κοινωνια να μπορει να πετυχει μια εξισορρόπηση και μια αντιρροπηση αναφορικα με τις εσωτερικες και οφθαλμοφανεις της αντιθεσεις. 

Ενας τροπος να διοχετεύσει τα τεραστια ποσοστα της επιθετικοτητας της και να εξωραίσει,να αποφυγει αυτο το κομματι του εαυτου της ,που φοβαται και που δεν μπορει να το κατανοήσει επαρκως, αν και υπαρχει μεσα σε ολους μας! 

Στην ουσια και ακολουθωντας ψυχαναλυτικη σκεψη αλλα και με εντονη την σημειολογια ,συνειδητα η ασυνειδητα μας τρομάζουν εκεινες οι στιγμες του εαυτου μας ,μας φοβιζει το γεγονος του οτι υπαρχουν μεσα μας και που ποτε κανενας δεν μας εχει μιλησει για αυτες 

,ουτε εμεις τις εχουμε εξομολογηθει πουθενα και ετσι για να τις θαψουμε και για να τις εξαφανίσουμε απο τον λογικο μας οριζοντα αφου δεν μπορουμε ουτε να τις εξηγήσουμε ουτε να τις διαχειριστούμε σαν να μην υπαρχουν!

Ντρεπομαστε για τους εαυτούς μας και την ντροπη μας αυτη και τον φοβο μας οτι “υπαρχουμε και κατα τετοιο τροπο”(οτι εχουμε ολοι μια τετοια σκοτεινη πλευρα)την φυλακιζουμε και την πεταμε απο πανω μας , στο προσωπο των ψυχικα ασθενων σε ενα ιδρυμα που πρεπει να ειναι μακρυα απο εμας(απο τον εαυτο μας)μακρια απο το σπιτι μας και εξω απο τα συνορα της πολης.