Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ

Εχουν ευτυχως περασει αρκετα χρονια απο τοτε που τα παιδια  

τα βλεπαμε σαν μικρογραφιες μας και δεν δίναμε ιδιαιτερη σημασια ,ουτε τα  ακούγαμε με προσοχη και ουτε δίναμε βαση σε αυτα που ειχαν να μας πουν. 

Εκτοτε και τα τελευταια εικοσι χρονια με την ανοδο και την άνθιση των παιδαγωγικων  επιστημων και των επιστημων του ανθρωπου,η συναισθηματικη διαπαιδαγωγηση  των παιδιων απεκτησε μια αλλη, πιο σημαίνουσα θέση στα μεληματα των γονιων και  αποτελει πλεον σημαντικο καθήκον των δασκαλων τους, η αναγνωριση των  παιδικων συναισθηματων!  

Δεν μπορουμε πλεον να ισχυριστούμε οπως τα παιδια ειναι κατι ουδετερο ,το οποιο  θα διαμορφώσουμε αναλογα και συμφωνα με τις δικες μας πεποιθήσεις και στασεις  ζωης (αξιες). 

Ετσι σήμερα γενια με την γενια μπορουμε να ισχυριστούμε πως γινομαστε καλυτεροι  γονεις και λαμβανουμε περισσοτερο υπόψη μας τις ψυχολογικες και  συναισθηματικες τους αναγκες. 

Εχουμε φτασει με την παροδο των ετων και την αναπτυξη των παιδαγωγικων  επιστημων να δινουμε σημασια και να ακουμε με προσοχη καθε παιδικη κουβεντα  και συζητηση! Και τα παιδια το αντιλαμβανονται! 

Εχει πλεον κατακτηθεί και εξαπλωθει στο μυαλο και τον νου των περισσοτερων γονιων, οτι τα παιδικα συναισθήματα πρεπει να αναγνωριζονται και εισακουονται και  γιαυτο και τα παιδια δειχνουν μεγαλυτερη ωριμοτητα απο οτι παλιοτερα. 

Πριν καποια χρονια ηταν κατι ανεκτο και θα ελεγα ευρεως συνηθισμενο να υποτιμουνται τα συναισθηματα του παιδιου και αυτα να μη αναγνωριζονται ως  αυτονομες ,εκκολαπτόμενες μεν,αλλα ανεξαρτητες και ξεχωριστες προσωπικοτητες.  

Ακομη και στο σχολικο πλαισιο δεν λαμβανονταν σοβαρα υποψη η δομη της προσωπικοτητας του καθε παιδιου και με την εφαρμογή της αυστηροτητας,της  μειωση της ατομικοτητας τους και αλλες προσβλητικες θα ελεγα συμπεριφορες  υπονομευονταν η αξια και η ανεξαρτησια της παιδικης προσωπικοτητας.  

Ολα αυτα δεν ηταν καθολου ασυνηθιστα, για να μην πω οτι αποτελούσαν τον κανονα  της συμπεριφορας απεναντι τους.  

Σιγα σιγα ομως με την παροδο των ετων ,την ανοδο και την  

αναδειξη σε μειζονα βαθμο της σημαντικότητας των ψυχοπαιδαγωγικων σχολων και  επιστημων ,αυτες οι στασεις και οι συμπεριφορες αναθεωρηθηκαν και πλεον  αποτελει σημαντικο κεφαλαιο σε καθε ανθρωπο και επαγγελματια που  συναλλάσσεται συναισθηματικά και αλληλεπιδρά μαζί τους,  

Η προσοχη και επιβεβλημένη προσηλωση στο συναισθηματικο κοσμο των  παιδιων ειναι υπολογίσιμο και ευεργετικο για την εξελιξη τους,συμπεριφορικο  μεγεθος! 

Ετσι ο τροπος που μιλαμε στα παιδια,ετσι ωστε να μας ακούνε και να υπολογίζουν τα  λογια μας, να μας μιλουν και αυτα ανοιχτα και ισοτιμα,εχει αποκτησει πολλα ποιοτικα  χαρακτηριστικα και εχει εξελιχθει συμφωνα με τις επιταγες της συγχρονης  παιδαγωγικης επιστημης. 

Οσον αφορα στις μεθοδους μαθησης εγκαταλειφθηκαν τα παλαιωμενα ,στειρα και  αναποτελεσματικα δεδομενα και οι προσεγγίσεις στα παιδια εμπλουτίστηκαν και  διανθίστηκαν με ιδεες που διεγείρουν το συναισθημα τους ,προκαλουν και  επεκτείνουν την ακορεστη τους περιεργεια και τα παρακινούν ετσι ωστε να  μπορεσουν να αναπτυξουν ευχερεστερα καιμε ακεραιοτητα τον χαρακτηρα τους και  τα προσωπικα χαρακτηριστικα τους. 

Η θεληση των εμπνευσμενων παιδαγωγων που υπολογιζαν και επενδυαν στον  συναισθηματικο κοσμο των παιδιων,δημιουργησαν παιδαγωγικες παραδοσεις και  θεωρητικες μεθοδους οι οποιες εκαναν τις συμπεριφορες της τιμωριας και της  υποτιμησης αλλα και της αδιαφορίας για το πως νιωθουν τα παιδια εξοχως  ξεπερασμενες και αναχρονιστικες.

Πλεον και με την ενδεδειγμένη σοβαρότητα και αξιοπιστια που δειχνουμε στα  συναισθήματα των παιδιων και με την ενσυναίσθηση ,την προσεκτικη ακροαση και  την απαιτουμενη προσοχη και θεληση ,εχουμε καταφερει να ξεκλειδώσουμε τις  ικανοτητες ολο και περισσοτερων παιδιων και εχουμε οριστικα αποκηρύξει την  φραση που στοίχειωσε πολλες παιδικες ψυχες: Δεν τα παιρνει τα ραμματα  αυτος, που εβαζε ταφοπλακα στα ονειρα, την αξιοπρέπεια και προσεβαλε βάναυσα  την προσωπικότητα των παιδιων κανοντας τα να πιστευουν οτι ειναι κατωτερα και οτι  δεν τους ‘’κοβει’’ αρκετα. 

Λεξεις  που τα συνοδευαν και στην υπολοιπη ενηλικη ζωη τους τοποθετωντας τον  προσωπικο τους πήχη ολο και χαμηλοτερα.  

Εκεινη η κακοποιητική μεταχειριση πλήγωσε ανεπανόρθωτα πολλες φορες την αθωοτητα τους και  την εμφυτη καλοσυνη τους και ακρωτηριαζε καθε καλη προθεση προς τους συμμαθητες και τους συνομηλίκους τους, αλλα κυριως ανεκοπτε καθε δεσμο με την  μαθηση και γνωση! 

Ομως πλεον οι περισσοτεροι γονεις και η μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικων  ακουνε προσεκτικα τα παιδια και ενισχυουν την αναπτυξη τους συμφωνα με τα δικα  τους ενδιαφεροντα ,τις δικες τους κλισεις και τις επιθυμιες που εχουν για την ζωη. 

Η θεληση τους πλεον οχι μονον ακουγεται αλλα λαμβανεται σοβαρα υποψιν ,διοτι  πλεον γνωριζουμε πολυ καλα οτι τα παιδια οταν κανουν κατι που αγαπουν  πραγματικα μπορουν τοτε και μονο τοτε να το κανουν καλα και να προκοψουν,να  εξελιχθούν στην ζωη τους σαν ευτυχισμενες και ολοκληρωμενες προσωπικοτητες  και αυριανοι επαγγελματιες και συνανθρωποι.μας  

Η ικανοτητα των παιδιων να αυτορυθμιζουν την συμπεριφορα τους εχει σε μεγαλο βαθμο εξελιχθει και αυτο οφειλεται στην ενθαρρυνση που παιρνουν στο να εκδηλωνουν τα συναισθήματα τους και στην θαλπωρη,στην  καλοσυνατη υπομονη που τους παρεχουν γονεις αλλα και οι εκπαιδευτικοι τους. 

Αλλος ενας παραγοντας που συνετελεσε σε αυτην την προοδευτικη αλλα και  αποτελεσματικη μεθοδο διαπαιδαγώγησης ειναι η πλεον ενεργη συμμετοχη των  πατεραδων στην διαπαιδαγωγηση των παιδιων εναντια σε οτι παλιοτερα πιστευοταν, οτι ο πατερας πρεπει να ειναι εκεινος που μαλώνει,που βαζει μονο τα ορια, που ειναι  σκληρος και που επιβαλει την πειθαρχια με καθε τροπο και με καθε μεσον. 

Ο Ginnot υποστηρίζει ότι μια απο τις σημαντικοτερες ευθύνες που εχουν ¨οι γονεις ειναι να ακουνε τα παιδια τους και μαλιστα οχι μονο τα λογια τους αλλα και τα  συναισθήματα τους, τα οποια κρυβονται πισω απο τις λεξεις¨ 

Μαλιστα ο Ginnot μας αναφερει πως η συζητηση για τα συναισθηματα μπορει να  αποτελεσει εναν θαυμασιο και δοκιμο τροπο (μεσον) για να διδάξουν οι γονεις στα  παιδια τους καποιες αξιες. 

Και ειναι απολυτα σαφες και αληθινο πως οταν χρησιμοποιεις με τροπο αυτα, τα  συναισθηματα των παιδιων, μπορεις να πετυχαίνεις στοχους και να φυτεψεις στο  μυαλο τους χρησιμες πληροφοριες και σταθερες αξιες που ειναι ευρυτερα αποδεκτες  και που πιθανοτατα θα διατηρήσουν για την υπόλοιπη ζωή τους. 

Η αναφορα του Ginnot πως η ενσυναίσθηση δεν ειναι απλως σημαντικη αλλα ειναι η  βαση της αποτελεσματικης διαπαιδαγωγησης, μας ωθει στο να ειμαστε σε θεση να  ισχυριστούμε πως η επιγνωση των γονεων για τα συναισθηματα των παιδιων, αποτελουν τον πυρηνα για την εξασφαλιση της συναισθηματικης και οχι μονο  νοημοσυνης των παιδιων. 

Τελος αναγνωριζουμε,οτι καθε παιδαγωγικη που ηθελε να κατακτησει και να  κατατροπώσει την θεληση και το συναίσθημα των παιδιων εχει πια τελειωσει και εχει  πια μεταβληθει σε μια πιο παιδοκεντρικη οπτικη με γνώμονα και ζητουμενο τον υγιη  ψυχισμο τους! 

Ετσι σημερα σε μια προσπαθεια εκπαιδευσης τους σε σωστα και ηθικα μονοπατια που προσαρμοζονται και συμβαδιζουν με τα κοινωνικα δεδομενα και ειναι φιλικα και συμβατα προς την τρυφερότητα της ηλικια τους.

Έτσι οφείλουμε να μιλαμε με σεβασμο προς τα παιδιά αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά τους και ομοίως να αντιμετωπιζουμε ισοτιμα τις αντιρρησεις και τις  διαφοροποιήσεις τους. 

Το συναισθηματικο διαλεκτικο μοντελο διαπαιδαγωγησης παραγει μονο ωφελιμα αποτελεσματα στα παιδια και κυριως τα κανει οχι μοναχα συμμαχους αλλα και  συμμετοχους και τα ιδια στην διαπαιδαγωγικη αυτη διαδικασια τους!