Η μνήμη του σώματος και του πνεύματος

Κάθε νέος χρόνος που μπαίνει μετράμε έναν επιπλέον χρόνο που κουβαλάμε στις πλάτες μας.

Προχωρώντας στη ζωή, δεν είναι μοναχά οτι μαζεύεται σιγά σιγά το κουβάρι της εφήμερης, τετελεσμένης ούτως ή άλλως ζωής μας αλλά και το ότι χρονιά με τη χρονιά απεμπολούμε όλο και κάτι περισσότερο από την παιδικότητα μας και αφαιρούμε κομμάτι κομμάτι κάθε κύτταρο της αθωότητάς μας!

Κι αυτό είναι στην πραγματικότητα μικρές απώλειες, μικροί και καθημερινοί θάνατοι, που μπορεί να μας γεμίζουν θλίψεις και να αποτελούν αναπότρεπτους ακρωτηριασμούς της αθωότητάς μας, αλλά είμαστε αναγκασμένοι μαζί τους να πορευόμαστε και να συνεχίσουμε στη στράτα της ζωής , προχωρώντας σ' αυτή και συνοδευόμενοι απο την ματαιότητα της...χρονιά με την χρονιά ...μέρα με τη μέρα ...ώρα με την ώρα ...στιγμή με την στιγμή ...

Κάθε παιδική αθωότητά μας είναι μια ποιότητα την οποία βιώσαμε, είναι χαρά που νιώσαμε, είναι στιγμή με την οποία συνυπήρξαμε...

Είναι μια τέχνη στην οποία κάποτε εντρυφήσαμε....

Η μνήμη του σώματος και του πνεύματος δεν μπορεί να παραχαράσσεται εξολοκλήρου.

Πάντα κάτι μένει έστω και ξεθωριασμένο, αδυνατισμένο, θολό κι ασαφές...

Παραμένει στην ευχέρειά μας να του δώσουμε την ευκαιρία να αναδυθεί, να επανορθωθεί, να αναγεννηθεί!