Θεραπεία Οικογένειας και Ζεύγους

Η κοινή ζωή του ζευγαριού ξεκινάει γεμάτη επιθυμίες, προσδοκίες, όνειρα, προς την αναζήτηση ενός κοινού τόπου μέσω του οποίου θα συνυπάρχουν, θα αναπτύσσονται και κατά μόνας και συνδυαστικά από κοινού σε επ' αμφοτέρω ευεργετικούς στόχους                  Αλληλουποστηρικτικά και αλληλοσυμπληρωματικά ο ένας με τον άλλον.

Η πορεία της σχέσης και εν μέσω της καθημερινότητας της κοινής ζωής του ζευγαριού αναδεικνύονται διαφοροποιήσεις και πολλές από τις προσδοκίες ματαιώνονται. Οπως και φόβους, στρεβλώσεις ,τραύματα, απωθημένα....κι όλα αυτά που σε σημαντικό βαθμό σχετίζονται με τις εμπειρίες της παιδικής ηλικίας του καθενός από τα δύο μέλη.                                                                                                                                              Οι σχέσεις που είχαν με τους γονείς τους, αν αυτές υπήρξαν θετικές, θα αποτελέσουν τα τροχειοδεικτικά και τα πρότυπο και για την δική τους σχέση. Η σχέση που είχαν με τους γονείς τους θα αποτελέσει τον πυλώνα και τη βάση, το «πρότυπο» όλων των μελλοντικών και στενών διαπροσωπικών σχέσεων.                                                                                                                                             Σε αυτή την φάση το ζευγάρι καλείται να βρει μια νέα «ισορροπία», να επαναπροσδιορίσει την σχέση του και το μεταξύ τους αφήγημα και μέσα από αυτή την διαδικασία να κατορθώσει η σχέση τους να βαθαίνει και να εμπλουτίζεται.Τα χάσματα όμως στην επικοινωνία δημιουργούν καταστάσεις αδιέξοδες που όταν επαναλαμβάνονται σε πυκνή βάση δίχως να τυχαίνουν της μεταξύ τους επεξεργασίας και διευθέτησης καταλήγουν να αυξάνουν το αίσθημα της απελπισίας.                      Στην θεραπεία ζεύγους ο τρόπος επαφής και αλληλεπίδρασης των συντρόφων τίθεται στο επίκεντρο.Ο θεραπευτής διευκολύνει τα μέλη του ζευγαριού να έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματα τους, να τα αναγνωρίσουν, να τα αποδεχτούν και να τα μοιραστούν.Μαθαίνουν πως να συμμετέχουν και να συνδιαμορφώνουν την κοινή τους ζωή, διατηρώντας ταυτόχρονα την διαφορετικότητά τους.Να μοιράζονται, να είναι δοτικοί ο ένας προς τον άλλον διατηρώντας ταυτόχρονα την ψυχική τους αυτονομία.                        Ούτως ή άλλως όταν δύο μελλοντικοί σύζυγοι συναντιούνται δύο κόσμοι εντελώς ξένοι μεταξύ τους έρχονται σε επαφή και καλούνται να βρουν τρόπο να συνυπάρξουν, να συνδιαλλαγούν, να ταιριάξουν με κάποιο τρόπο!Αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο.Ο καθένας φέρει μαζί του ρόλους από το παρελθόν της οικογένειάς του σε προηγούμενες γενιές, τις αφετηρίες του, την οικογενειακή του ιστορία, αυτή δηλαδή που διαμορφώνεται μέσα από ένα διαγενεακό συνεχές.                                                                                      

Οι σχέσεις που είχαν με τους γονείς τους αν αυτές υπήρξαν θετικές, θα αποτελέσουν το τροχειοδεικτικά και ένα ισχυρό πρότυπο,  έναν πυλώνα, τη βάση και το «πρότυπο» όλων των μελλοντικών και κυρίως των στενών διαπροσωπικών σχέσεων.                          Θα ''γράψουν'', θα λειτουργήσουν σαν ένα πανίσχυρο και μακροχρόνιο αντίκτυπο εντός μας για τις μετέπειτα, τις ενήλικες σχέσεις και συμπεριφορές μας. 

Ο γονεϊκός ρόλος άλλωστε δεν είναι έμφυτος αλλά είναι μια εξελικτική διαδικασία που καλούνται οι γονείς να εκπληρώσουν.Ακόμη κι αν δεν γίνει κατορθωτό να συνεχίσουν σε κοινή πορεία επί μακρώ και οι δρόμοι τους χωρίσουν κι έχουν ήδη αποκτήσει μαζί παιδιά, οφείλουν να γνωρίζουν ότι ο ρόλος του συζύγου μπορεί να πάψει κάποια στιγμή αλλά εκείνος του γονέα είναι ισόβιος.Σε μια τέτοια περίπτωση η προσπάθειά τους για την ευχερέστερη πορεία τους, καθίσταται επιβεβλημένη, απενεργοποιώντας οσο αυτό είναι δυνατό τις επιπτώσεις που μπορεί να υπάρξουν στην ζωή των παιδιών τους.

Γίνεται σαφές οτι ενώ η έγγαμη ζωή και το συνεχές στην συμβίωση και την κοινή πορεία των ανθρώπων είναι στην ευχέρειά τους και τα προσωπικά κριτήρια έχουν τον ρόλο τους στην διαπροσωπική τους ζωή, ενώ αυτή η προσωπική αυτοδιάθεση οφείλει να γνωρίζει περιορισμούς με την υφιστάμενη ύπαρξη της γονεικότητας που είναι ευπρόσδεκτο να διέπεται δια βίου με αφοσίωση και μια ισόβια συνθήκη.      

Η οικογενειακή θεραπεία επικεντρώνεται στη βελτίωση των δυναμικών που ''λαμβάνουν χώρα'' μέσα στις οικογένειες και μπορεί να αναφέρεται σε κάθε άτομο που μπορεί να περιλαμβάνεται σε μια οικογένεια.                                                                                              Ετσι ο θεραπευτής μπορεί να παρέχει είτε προγαμιαία συμβουλευτική, είτε συμβουλευτική παιδιών, είτε συμβουλευτική χωρισμού και διαζυγίου.                                                                                                                                                                                                 Στόχος της οικογενειακής θεραπείας είναι να βοηθήσει τα μέλη της της οικογένειας να αναπτύξουν νέες δεξιότητες διαπροσωπικής επικοινωνίας, να κατανοήσουν καλύτερα το ένα το άλλο, να αλλάξουν τις αρνητικές τους συμπεριφορές, να επιλύσουν τις ήδη  υπάρχουσες συγκρούσεις και να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον που λειτουργεί καλύτερα για το καθένα τους στο σπίτι.