Κάπως να βολευεί...στριμωγμένα...

(Πού ξέρεις πολλοί μπορεί να βρούμε τον εαυτό μας μέσα)

Και συ και γω και ολοι μας που φοβομαστε τον εαυτο μας και δειλιαζουμε μπροστα στην ζωη στον ερωτα κι αποφευγουμε το γνησιο μας ειναι δεν κανουμε τιποτε αλλο παρα ενα βημα πιο κοντα στο θανατο της ομορφιας μας!

Συμμετεχουμε στην απωλεια του μεγαλειου της στιγμης μας, στην αλλοτριωση της ιδιας μας της ζωης, στην ευθανασια της πιο βαθιας μας ψυχης...καρατομωντας την πιο πανοραμικη κι ευρυγωνικη θεαση του εαυτου μας,αποποιουμαστε εγωιστικα,φτηνα και απερισκεπτα βασανιστικα την θεικη υποσταση του!

Με τα ιδια μας τα χερια τεμαχιζουμε τις πιο σφοδρες μας επιθυμιες και τις δυνητικες μας ευτυχιες κατακερματιζοντας τες σε μικρες και ρηχες χαρες που με τον καιρο θα στραγγαλισουν καθε μας ονειρο, καθε μικρη η μεγαλη ευκαιρια για χαρα στη ζωη,για ομορφια,για ανθιση,για ζωντανια...

Προσποιουμαστε και υποκρινομαστε, πως μπορουμε να υπαρχουμε ελευθερα κι αυτοδυναμα σκεπτομενοι να πραττουμε κατα βουληση... Μα δεν υπαρχει μεγαλυτερο ψεμα απο αυτο! Ενας σωρος απο αιτιες, μια σειρα απο αμφιβολιες και αληθωρες επιβολες των ετεροφωτων "θελω μας" δημιουργουν ενα ομορφα φτιαγμενο, καλαισθητο κι ευρυχωρο κλουβι...

Περικυκλωμενοι απο αλλοτρια και εντελως ξενα σε μας "πρεπει" αλλα κυριως στριμωγμενοι και πιεσμενοι απο τα υποτειθεμενα δικα μας "θελω" που με κοπο κι επειτα απο το ανηλεες και επιτακτικο,των γυρω μας και δικων μας ανθρωπων, προσταγμα, μολις αποκτησαμε...

Για να εχουμε κι εμεις επιτελους τον σεβασμιο αυτοπεριορισμο μας!

Και την πιο αληθοφανη μας ψευδαισθηση!

Σιγουρα και θα μας βολεψει και θα μας ικανοποιησει καλυπτοντας μας σε πολλες καταστασεις... Καλα μου χες πει θα πουμε στον συγγενη μας και στον κολλητο μας φιλο... Θα ειμαστε"ενταξει"απεναντι στους αλλους...στους τριτους και ισως, αν και στριμωχτα και στον ιδιο μας τον εαυτο...

Προσκαιρα ομως και καπως ημιλογικα, καπως ημιπαραλογα, τοσο ημιπληγικα...

Θα ναι ξαφνικα κι αναπαντεχα οταν η πιο δικη σου φωνη θα εχει πλεον ξυπνησει,θα χει στηλωθει και ανδρωθει, μεσα απο τις πολλες περιπετειες που μοναδικα την εχουν σμιλευσει και ξεχωριστα αναγεννησει... Πλην ομως θα ναι αργα για να την αναγνωρισεις...πολλω δε μαλλον να την υποστηριξεις... Μην στεναχωριεσαι...

Οσοι με περισση επιμελεια σε βοηθησαν να μην εισαι ο εαυτος σου και παλι θα σπευσουν να σε συμμαζεψουν και σενα... οπως την αληθεια σου... Ακομη και τωρα που αυτη εχει ανασα, διαθετει μορφη...και θυμωνει, βρυχαται σαν φουσκωμενος κι αγριεμενος ποταμος ετοιμος να συμπαρασυρει καθε ειδους βρωμια,να αποτιναξει απο πανω του καθε εμποδιο και ολα τα μπαζα που του εχουν ριξει κατα καιρους να τα ξεφορτωθει με μιας... Λυπαμαι!

Εισαι πλεον ηττημενος και θα υπακουσεις και αυτη τη φορα....θα κοιταξεις να κρυψεις,να καταχωνιασεις η και προχειρα κατω απο το χαλι να "εξαφανισεις"τον εαυτο σου! Φυσικα και θα τα καταφερεις να τα κουτσοβολεψεις και να τα ψιλοδικαιολογησεις...το ξερεις καλα να το κανεις αυτο....

Αλλωστε δεν χαθηκε κι ο κοσμος...δεν περασες και τοσο ασχημα...

Μπορει να μην ηταν η αληθεια σου, μπορει να μην ησουν ο εαυτος σου,μπορει καποια να εχασες,καποια να σε ξεπερασαν αλλα ηταν αρκετα βολικα!

Οι κραυγες του σωματος σου, οι πληγες της ψυχης σου φαινονται μονο στο σκοταδι...στο δικο σου...στο ιδιαιτερο σου...στο μοναχικο σου...

Μα εσενα τι σε νοιαζει,ζεις μονο στο πρωι και στους αλλους αυτά δεν φαίνονται!!!