Και γιαυτό το “πετάνε”στους απέναντι τους… Για να σωθούν από τον ίδιο τους τον εαυτό!

Δεν είμαι αυτό που νομίζεις ότι είμαι…

Εσύ είσαι αυτό που νομίζεις ότι είμαι…

Στον γεμάτο αντιφάσεις και ανισότητες σύγχρονο κόσμο μας, το δικαίωμα στην άποψη είναι ένα τουλάχιστον κατοχηρωμενο νομικα και θεσμικά, δικαίωμά μας.

Είμαστε εμείς όμως ουσιαστικά κατοχυρωμένοι, και γνωσιακά οχυρωμένοι, προετοιμασμένοι να έχουμε άποψη για το καθετί;

Σαφώς και όχι!

Και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί ο καθένας να εκφέρει μια τεκμηριωμένη άποψη και γνώμη για όλα τα θέματα!

Πολλώ δε μάλλον όταν η γνώση που έχουμε για κάτι δεν έχει μια ευρυγώνια θεώρηση και μια πολυεπίπεδα εμπεδωμένη γνώση μέσα από την εμπειρία μας.

Συνήθως τούτη η απαιτούμενη συνέπεια δεν τηρείτε ούτε κατ ελάχιστον όταν η γνώμη μας έχει κριτικό χαρακτήρα και αποδίδει αρνητικά, κατ εμάς, χαρακτηριστικά στον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Πολύ συχνό το φαινόμενο αυτό στη χώρα μας θα μου πείτε!

Θα συμφωνήσω δίχως δεύτερη σκέψη!

Περισσεύει το θράσος και η αυταρέσκεια που όμως δεν συνοδεύεται με την ανάλογη συμπεριφορά αλλά με την τάση να μειώνουμε τον συνάνθρωπο μας.

Είναι γεγονός ότι τα αισθήματα μειονεξίας και χαμηλής αυτοεκτίμησης, η απουσία ενσυναισθησης και η κακή σχέση με τον εαυτό τους καθώς και τα ναρκισσιστικα, εγωκεντρικά και καταθλιπτικα χαρακτηριστικά προσωπικότητας δεν λείπουν ποτέ από τους κρίνοντες.

Εκλειπει σαφώς ένας πολύ σοβαρός παράγοντας, ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό για να είναι κανείς συνεπής και αρμονικά διακειμενος ανάμεσα σε αυτά που λέει και αυτά που ξέρει!

Η αυτογνωσία!

Όπως και η αυτοκριτική!

Και η ενσυναίσθηση!

Όλα τούτα λείπουν από τους περισσότερους που κρίνουν τον απέναντι τους, αλλά πάντα περισσεύουν η κακόπιστη , ετσιθελική και μειωτική κριτική.

Μάλιστα στην ψυχολογία της κριτικής από τα πιο συνηθισμένα φαινόμενα είναι να αποδίδουμε στον απέναντι μας χαρακτηριστικά που εμείς έχουμε και για τα οποία δεν είμαστε περήφανοι και θέλουμε πάση θυσία να τα κρύψουμε.

Έτσι μας είναι πολύ εύκολο και βολικό να τα προβάλουμε στους άλλους!

Εκείνο που φοβόμαστε περισσότερο να αποκαλυφθεί για εμάς είναι αυτό που μέσω της προβολής θα αποδώσουμε στον απέναντι μας, μειώνοντας τον.

Δεν είναι άλλωστε διόλου ασυνήθιστο φαινόμενο ότι αυτά τα λόγια που κακόβουλα αναφέρονται σε μας, να αντιπροσωπεύουν περισσότερο αυτόν που μας τα λέει και όχι εμάς τους ίδιους!

Είναι σαφές ότι κάθε φορά που ακούμε μια κριτική, μαθαίνουμε περισσότερα για το χαρακτήρα του κρίνοντος παρά για το ποιόν του κρινόμενου!

Η ψυχολογική πίεση και η βία μιας αίολης κριτικής που έχει στόχο την συκοφάντηση και την αποδυνάμωση μας, ισοδυναμεί με προσπάθεια ελέγχου κι επίθεσης στην ανεξαρτησία μας και το μόνο που σίγουρα φανερώνει είναι την ανεπάρκεια και την συναισθηματική ανασφάλεια αυτού που κρίνει.

Άνθρωποι που δεν αντέχουν τον εαυτό τους θα δοκιμάσουν να μειώσουν τον συνάνθρωπο τους μπας και καταφέρουν να αποτινάξουν από πάνω τους αυτό που θεωρούν κακό…

Και γιαυτό το “πετάνε”στους απέναντι τους…

Για να σωθούν από τον ίδιο τους τον εαυτό!

Δυστυχώς για αυτούς…

Ανεπιτυχώς!