Ο άνθρωπος από την φύση του είναι κοινωνικό

Ο άνθρωπος από την φύση του είναι κοινωνικό ον και δύσκολα μπορεί να

ευδοκιμήσει και να επιβιώσει μόνος του για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Έχει δηλαδή την έμφυτη,την εγγενή ανάγκη να συνυπάρχει και να συνεργάζεται με τους άλλους ανθρώπους τόσο για την εξέλιξη του όσο και για την επιβίωση του.

Πάντοτε οφείλουμε να σκεφτόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι κι ότι χρειαζόμαστε τους

συνανθρώπους μας για να επιβιώσουμε,όπως δεικτικα μας τονίζει ο Αριστοτέλης:

«Ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό κι αν μπορεί να μείνει μόνος του, τότε δεν είναι

άνθρωπος, αλλά ζώο ή θεός».

Σαφέστατα όταν αυτό δεν μπορεί να συμβεί και σε μια τέτοια συνθήκη κατά την οποία

τα άτομα δεν βιώνουν την αίσθηση του συν«ανήκειν», δεν δεσμεύονται με τους

άλλους ανθρώπους, τότε στερούνται κάθε αλληλεγγύη, δεν αλληλεπιδρούν

κοινωνικά με άλλα άτομα και καθίστανται ανεπαρκή στην εκπλήρωση ποιοτικών

σχέσεων καθώς δεν συμμετέχουν στα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα.

Παρόλα αυτά, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι όποιοι κι αν είναι οι λόγοι που ωθούν

ή αναγκάζουν τα άτομα σε κοινωνική απομόνωση, είτε αυτοί είναι προσωπικοί, είτε

εσωτερικοί λόγοι, είτε εξαιτίας εξωτερικών παραγόντων δεν παύει να αποτελεί μια

συναισθηματικά, σωματικά και ψυχικά επώδυνη για τον κάθε άνθρωπο.

Μεγάλος αριθμός ερευνών έχουν δείξει, ότι η κοινωνική απομόνωση σχετίζεται

άμεσα και σημαντικά με την επιδείνωση της πορείας σωματικών και ψυχικών

νοσημάτων αλλά και την μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης.

Στην αντίθετη περίπτωση η αξία και τα οφέλη της κοινωνικής διαντίδρασης και των

κοινωνικών σχέσεων είναι αδιαμφισβήτητα και εξόχως σημαντικά τόσο για την

σωματική όσο και για την ψυχοσυναισθηματική υγεία και ανάπτυξη των ατόμων.

Έρχονται όμως συγκυρίες όπως η σημερινή με την πανδημία του κορονοιου COVID 19 και

για λόγους κοινωνικής και υγειονομικής προστασίας κάτι τέτοιο επιβάλλεται σαν απαραίτητο

μέτρο για την υγεία και την προστασία όλης της κοινότητας και στην παρούσα περίπτωση

αφορά την παγκόσμια κοινότητα.

Εδώ φανερώνεται η αντιφατική και παράδοξα εναντιωματικη με την ανθρώπινη φύση

συμπεριφορά που πρέπει να επιδείξουμε για να προστατευτούμε.

Κι ενώ σαν είδος έχουμε αναπτύξει εκείνους τους αυτοματοποιημένους μηχανισμούς που

μας προτρέπουν στην από κοινού προσπάθεια για την αντιμετώπιση των εκάστοτε

κινδύνων,η παρούσα δοκιμασία όχι μόνο αναστέλλει τις ανακουφιστικες προσεγγίσεις που

γνωρίζουμε αλλά και τις σηματοδοτεί σαν πηγές κινδύνου!

Στην παρούσα συνθήκη με τον κορονοιο, COVID 19 αυτό που θα μας προστατεύσει είναι να

απομακρυνθούμε από εκείνους που σε άλλες περιπτώσεις θα μας συνέδραμαν στην

αντιμετώπιση των κινδύνων.

Ερχόμαστε δηλαδή αντιμέτωποι με το να αντικαταστήσουμε έμφυτες και αντανακλαστικά

δημιουργημένες μέσα στις χιλιετηρίδες ύπαρξής μας, συμπεριφορές που ευνόησαν

καθοριστικά την εξέλιξη μας.

Ενάντια σε όσα εσωτερικά αναπαριστούμε και απέναντι σε έμφυτες μας τάσεις που

υπάρχουν μέσα μας και διασφαλίζουν την επιβίωση μας, τώρα πρέπει να τα

τροποποιήσουμε και να κάνουμε κάτι εντελώς αντίθετο προς την ανθρώπινη μας φύση.

Η προσπάθειά μας στην συγκεκριμένη περίπτωση για να μην υπάρξει κίνδυνος εξάπλωσης

του κορονοιου, COVID 19, μας επιβάλλει μια εντελώς ξένη, βίαιη κι έξω από κάθε εγγενή

μας συμπεριφορά αλλαγή της σκέψης μας και του τρόπου δράσης μας.

Και καθετί που αλλάζει βίαια και σχεδόν αφύσικα με βάση τις εδραιωμενες ανακουφιστικες

συμπεριφορές μας είναι λογικό να μας δημιουργεί αγχωτικές σκέψεις,να νιώθουμε μόνοι,με

συνοδά τα αρνητικά συναισθήματα του αποχωρισμού, της εγκατάλειψης και της απώλειας,

ενίοτε και της παραίτησης.

Κι είναι αναμενόμενο σε πολλούς από εμάς να δημιουργηθούν αναταράξεις και κλειδωνισμοι

στην ψυχική μας υγεία με εκδηλώσεις άγχους, κατάθλιψης, πανικων, να βιώσουμε ακραίες

μορφές αποξένωσης ,εγκαταλειψης, αφόρητης μοναξιάς, παράλυσης, που θα

πυροδοτήσουν με την σειρά τους απευφκταιες συμπεριφορές ευερεθιστικοτητας

,επιθετικότητας, ενδοοικογενειακής βίας και περιστατικών ψυχικής αποδιοργάνωσης.

Κι όλα αυτά γιατί ο κίνδυνος εξάπλωσης του κορονοιου μας αναγκάζει να έρθουμε

αντιμέτωποι με εσωτερικές μας συγκρούσεις κι ενώπιον δύο απειλών!

Είτε θα αναγκαστούμε να τον αντιμετωπίσουμε δίχως το σύνηθες υποστηρικτικό μας

δίκτυο,κάτι που θα μας πληγώσει ψυχικά και θα κλονίσει τις αντοχές μας, είτε θα

επαναλάβουμε τα μοντέλα συμπεριφορών που σε τέτοιες απειλές υιοθετούμε σχεδόν έμφυτα

και θα αναζητήσουμε την συνδρομή των δικών μας προσώπων από τα οποία λαμβάνουμε

συνήθως βοήθεια και ασφάλεια, κινδυνεύοντας όμως να μολυνθουμε από τον κορονοιο.

Αντιμέτωποι με μια σύγκρουση στην οποία ότι μας μετριαζε την απειλή και τον φόβο τώρα

ακριβώς αυτό είναι το απειλητικό για εμας!!

Έτσι μπροστά στις δεδομένες συνθήκες το άτομο καλείτε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο

απειλητικές εκδοχές!

Δεν έχει να ανασύρει κανένα αξιόπιστο, αποθηκευμένο και δοκιμασμένο σχέδιο έτσι ώστε να

μην νιώθει απειλή και φόβο.

Τα φαινόμενα ψυχικής αποδιοργάνωσης ή και παραίτησης θα ανακυκλώνονται στις σκέψεις

μερικών και οι δυσάρεστες ψυχοπιεστικες εκφάνσεις θα πληθαίνουν όσο παιρνουν οι μέρες

και τα αποθέματα προσαρμοστικότητας ολο και θα χάνουν την ισχύ τους.

Σίγουρα ο καθένας θα αναμετρηθεί με τον εαυτό του και τις ψυχικές του αντοχές και οι

δυνάμεις αυτοκυριαρχίας του θα δοκιμαστούν.

Κάθε προσωπικό σχέδιο ή μέθοδος χαλάρωσης που φέρνει αποτελέσματα είναι θετικό για

τον ίδιο.

Σε κάθε περίπτωση τα δίκτυα κοινωνικής πρόνοιας και υποστήριξης οφείλουν να τελούν υπό

εγρήγορση και διαρκή ετοιμότητα!

Είναι πρωτόγνωρη αυτή η δοκιμασία για κάθε πολίτη ξεχωριστά και τα αντανακλαστικά των

υπηρεσιών ας είναι ανά πάσα στιγμή διαθεσιμα.