ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Λαμβανοντας υποψη την σωρεια των προσωπικων και κοινωνικοοικονομικων αναγκων του

καθε ανθρωπου αλλα και τα ζητουμενα του,οι προοπτικες και οι συνθηκες ζωης στις οποιες

εκτιθέμεθα καθημερινα και στις οποιες συνεχως καλουμαστε να ανταποκριθούμε,μας ειναι

αδυνατον να ειμαστε παντα “προγραμματισμενοι” με τετοιο τροπο,ετσι ωστε να εχουμε τα

καλυτερα δυνατα αποτελεσματα.

Δεν ειναι σημαδι ομορφης ανθρωπινης φυσης η συνεχης συμμορφωση ουτε η συμφωνια σε

ολα οσα μας προτεινονται φανερωνουν ολοκληρωμενο ανθρωπο.

Τι θελω να πω με το σημερινο μου σημειωμα...

Εχει γινει τοσο πολυπλοκη και με πολλες και διαφορετικες διακυμανσεις η πορεια της ζωης

μας,αφου επηρεαζεται κυριως απο παραγοντες που ειναι εξω απο την δικη μας θεληση και

επιρροη,ειναι τοσες πολλες οι εκδοχες της καθημερινοτητας που ακομη και τους πλεον

υποψιασμενους πολλες φορες τους εκπλήσσουν.

Σιγουρα κανεις απο εμας δεν μπορει να τα καταφερει εξισου καλα σε ολα μετωπα και

ζητηματα με τα οποια καλειται να αναμετρηθεί.

Αναλογως βεβαια της επαγγελματικης του καταστασης,του οικογενειακου και κοινωνικου του

επιπεδου,της μορφωσης,της παιδειας και της αγωγης του, της προσωπικοτητας και του

χαρακτηρα του αλλες φορες επηρεαζεται απο εκτακτες συνθηκες και ασταθμητους

παραγοντες και αλλες με σθενος και θαρρος προχωρα στην πορεια εκεινη που εχει διαλεξει

για τον εαυτο του.

Οσοι εχουμε καβατζάρει,τις τεσσερις τουλαχιστον πρώτες δεκαετίες της ζωης μας,εχουμε

χτισει συνειδητα αλλα και ασυνειδητα εν μερει,ενα σχεδιο και πλανο ζωης,εχουμε με τον

εαυτο μας συνομολογησει,οτι καπως και με καποιον συγκεκριμενο τροπο θα πρεπει να

επιβιώνουμε και να προσπαθούμε παραλληλα να πραγματοποιησουμε επιτυχως μερικους

καθαρα προσωπικους στοχους, στους οποιους εχουμε επενδυσει συναισθηματικα και τους

εχουμε ενισχυσει με επιπλεον νοηματοδοσια.

Παιρνουμε σαν δεδομενο οτι δεν ειμαστε ενας οχλος,μια αβουλη και αμορφη μαζα

ανθρωπων, οτι εχουμε στοιχειωδεις συνδεσεις και επαρκη αυτοαναφορικα γνωρισματα

μεσα μας, που μας απομακρύνουν από πανομοιότυπες και αγελαίες συμπεριφορές και

μαρτυρουν την ανθρωπινη μας φυση.

Ολα αυτα τα χαρακτηριστικα μας,που εμπεριεχουν διαφορετικοτητες, διακρινονται απο

ιδιαιτεροτητες και χαρακτηριζονται σαν μοναδικοτητες και ειναι εν τέλει αυτά που μας κάνουν

ξεχωριστούς σαν ανθρώπινες υπάρξεις.

Ενα αλλο δεδομενο το οποιο οφειλουμε να αποδεχτούμε πια, ειναι η ταση της κοινωνιας

αλλα και των μοναδων(των ανθρωπων) που την απαρτιζουν,αντι να υπαρχουν συμφωνα με

τα παραπανω, σε διαφορετικες και ξεχωριστες τροχιες μεσα στα συμβαντα της ζωης τους,

τεινουν να ομογενοποιουνται και να αυτο απορροφούνται σε ενα συνολο,στο οποιο η μοναδα

δεν εχει καμια απολυτως αξια και βουληση παρα μονο βρισκει προστασια, κατηγορωντας

ταυτοχρονα οτι δεν της μοιαζει και το αποβαλει δινοντας του σχεδον μυθιστορηματικος

χαρακτηρισμούς!

Αυτες οι συμπεριφορες ειναι τοσο προβλεψιμες και απελπιστικα ιδιες που μονο με την

συνέπεια των φυσικων φαινομενων μπορουν να συγκριθουν.

Αναμενομενες και επομενως αναποφευκτες ειναι και οι συγκρουσεις που πολλοι απο εμας

μπορει να εχουμε αντιμετωπισει, μιας και σαν ανθρωπινα οντα και οσο και να προσπαθούμε

να το αποσιωποιησουμε εντασσόμενοι σε αποδεκτες κοινωνικα ομαδες και δημιουργώντας

ασφαλη και στεγανα υποσυνολα,δεν γινεται να αποσιωπησουμε τη διαφορετικότητα μας...

Την πραγματική και αληθινή ανθρώπινη μας φυση!

Αναφορικα με το μεγεθος,την σφοδροτητα και τις συνεπειες της συγκρουσιακης μας

πορειας,αυτα εξαρτωνται απο τις επιμερους συνθηκες στο “εδω και τωρα” της ζωης μας

αλλα κυριως απο την ιδιοσυγκρασια του καθενος μας και το αποσταγμα που εχει προκυψει

απο την παιδεια μας,τον χαρακτηρα μας και το κοινωνικο μορφωτικο γίγνεσθαι των

εμπειριών που έχουμε συλλέξει και των προσδοκιών που εχουμε απο τον εαυτο μας . Για να

μπορέσει να επιβιωσει μια ξεχωριστη προσωπικοτητα ,πρεπει να μαθει να λεει μικρα “οχι”

αρκετα συχνα αλλα παντα με απαλο και επιδεξιο τροπο. Αυτοι που δεν θα καταφερουν να το

κανουν αυτο ,πολλες φορες λογω της συσσωρευμενης ενεργειας μεσα τους και σε στιγμες

απογνωσης και εκρηξης οδηγουνται στο να πουν ενα μεγαλο “οχι”,μια και καλη. Κατι

τετοιο,αν και προς στιγμή βιώνεται λυτρωτικα,μονο καταστροφικο μπορει να αποδειχτει. Θα

εχουν διακινδυνευσει τις ιδιες τις βασεις της ομαλης και προσαρμοσμενης πανω τους

επιβιωσης τους και συναμα θα κατηγοριοποιηθουν απο ημιμαθείς(αν οχι ολοτελα αμαθεις)

σαν καταθλιπτικοι ανθρωποι η σαν πασχοντες απο ψυχωσεις και αλλες ψυχαναλυτικου

τυπου επικρισεις,χαρακτηρισμους και αφορισμούς.

Επαφίεται στον ψυχισμό του καθενος μας,αλλος να ψιθυρίζει πολλες φορες το μικρο “οχι”

και αλλος να φωνάξει το “οχι” μια φορα και δυνατα.

Γιαυτο και καποιοι αποφευγουν να απορροφώνται απο την αρνητικη ενεργεια “μικρων οχι”

και προτιμουν να εκτεθούν σε ενα μεγαλο και “βροντερο οχι”.

Καποιοι αλλοι ειναι αρκετα ευαίσθητοι στην εκφραση εστω και “μικρων οχι” μην θελοντας να

στεναχωρήσουν δικους τους ανθρωπους,να μην χαλάσουν τις καρδιες τους και ετσι θα

τρομάξουμε οταν τους δούμε να φωναζουν ενα μεγαλο και με συσσωρευμενη ενεργεια

“οχι”,που για πολυ καιρο κρατούσαν μεσα τους για χαρη των σημαντικων αλλων. Καλο θα

ειναι ο καθενας μας να αποκτα το δικο του βαδισμα, με τον δικο του ρυθμο στην κοινωνικη

πραγματικοτητα και στην ασκηση της επιβιωσης του...

Εξαλλου η ζωη δεν μας ηρθε με οδηγιες χρησης και ουτε υπαρχουν προβες που μπορουμε να δοκιμαστουμε....καθε μερα

ειναι και μια πρεμιερα...

Ας θυμομαστε μοναχα οτι η δυναμη μας θα προκυψει μεσα απο τα τρωτα μας σημεια

(Sigmund Freud)