Οι λέξεις είναι πέτρες

Δεν χωνεύεις τις λέξεις αν πρώτα δεν τις έχεις μεταβολίσει μέσα σου σε νοητικό και εμπειρικό επίπεδο...

Κι αν έχεις τρόπον τινά αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της ζωής σου στην αγάπη σου για το γράψιμο, αυτή τη θαυμαστή συνέργεια του χεριού και της ψυχής...

Την ρέουσα και την καυτή πορεία της ενέργειας που μέσα της κολυμπάς, μέσα της πνίγεσαι και μέσα της σώζεσαι!

Σε πορεία που δεν γνωρίζει ούτε σύνορα, ουτε μέχρι που ανοίγεται σε ποιες θάλασσες, θάλασσες γνωστές αλλά και ξένες!

Που ναι ευχή και κατάρα μαζί...αλλά που έχει σαν κύριο μέλημά της την ευεργεσία, την κάθαρση , την λύτρωση!

Μέσα από την βάσανο της αυτοέκθεσης!

Και πέρα ​​από την θεραπευτική γεύση που ενσταλάζει μέσα σου, μπορεί να είναι χρήσιμη και για τους συνανθρώπους σου!

Μπορείς να μιλήσεις με το στόμα αυτών που δυσκολεύονται να τις κυοφορήσουν και να τις φέρουν στο φως.

Κι εσύ καλείσε να εκφράσεις συναισθήματα που εκείνοι κωλύονται να εκφράσουν και κυρίως να τα εκθέσουν και εντός τους αλλά κυρίως ενώπιον άλλων!

Γιατί οι λέξεις είναι πέτρες...έχουν δύναμη αλλά και πονάνε μέσα στα χέρια σου τις σφίγγεις!

Εκτίθεσαι τροπον τινα εσύ γιαυτούς αλλά νιώθεις έντονα το κουράγιο που σου δίνουν και τη δύναμη της συναίσθησης που με περισσή ευχαρίστηση σου προσφέρουν!

Μιας και ο σκοπός είναι ένας και κοινός...

Να σκάψουμε όλοι μέσα μας και να δηλώσουμε την διαφορετικότητά μας με τη γνώμονα την αλληλοαποδοχή και πάντα προστατευμένοι υπό το ιαμστικό της ενσυναίσθησης, πλαίσιο!

Να εξωτερικεύσουμε τον εαυτό μας και να βγάλουμε στον ήλιο την ψυχή μας, να στεγνώσουν τα βρεγμένα, τα ταλαιπωρημένα, τα ανθρώπινα σφάλματα της, τα άπλυτά της. της...

Να την δει το φώς και να την αναπτύξει, να την ενδυναμώσει,να την ομορφύνει!

Αλλά για να μιλήσεις για το κάδρο οφείλεις τουλάχιστον να βγαίνεις τακτικά έξω από αυτό!

Κι ας απεικονίζει εσένα κι όλες τις άγνωστες πτυχές σου...

Ακόμα κι εκείνες που δεν βλέπεις αλλά τις νιώθεις!