ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΣΥ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΣΗ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΣ ΦΑΣΙΣΤΑΣ...

Σε πνίξαν τα χιλιάδες συναισθήματα, σαν έμαθες για το τι περνούσε η κοπέλα εκείνη για την οποία τόσα είχαν ακουστεί...

Δεν μίλησες, φοβήθηκες μήπως σου πουν ότι την ξέρεις!

Εύκολα κατάλαβες ότι τον άνθρωπο άδικα τον καταδικάσανε και ήξερες καλά ότι δεν έφταιξε, ενώ εκείνος ήταν πάντα δίπλα σου...

Δεν είπες λέξη μήπως και σε κατηγορήσουν ότι παίρνεις το μέρος του!

Τον συμφοιτητή σου τον περιγελούσαν και του φερόταν άσχημα εξαιτίας της σεξουαλικότητάς του, ήσασταν φίλοι...

Αλλά αν μιλούσες θα λέγαν ότι είσαι κι εσύ ίδιος!

Σου ήταν άμεσα αντιληπτό ότι σε κείνο το χώρο που εργαζόσουν οι άνθρωποι υπεράνω υποψίας δεν βγάζαν τίμια το ψωμί τους αλλά πλούτιζαν εις βάρος του κοινού καλού....

Σιγά μην μιλούσες, άλλωστε δεν ήσουν χαζός να θέσεις σε κίνδυνο την εργασία σου!

Στην αρχή το είχες υποπτευθεί αλλά μετά ξετυλίχθηκε και μπροστά σου...μια μάνα δεν είχε να ταΐσει το παιδί της και από τον δήμο τα τρόφιμα πήγαιναν σε εκείνους που στην πραγματικότητα είχαν πολλά περισσότερα....

Νευρίασες πολύ αλλά και πάλι δεν ήσουν εσύ που θα σώσεις τον κόσμο και γιαυτό πάλι σιώπησες!

Στην φασαρία που ακουγόταν στον πάνω από σένα όροφο ακουγόταν κλάματα μικρού παιδιού και φωνές...

Σκέφτηκες τι τόσο κακό να έχει κάνει ένα μικρο παιδί και το τιμωρούν τόσο σκληρά...

Σώπασες κι αυτή την φορά πιο εκκωφαντικά από πότε!

Όπως και την άλλη που είδες τον "σπουδαίο" άνθρωπο της πόλης σου να παρκάρει το πανάκριβο αυτοκίνητό του στην ράμπα για τους ΑμεΑ...

Δεν υπήρχε περίπτωση πλέον να ψιθυρίσεις ούτε συλλαβή!

ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΣΥ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΣΗ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΣ ΦΑΣΙΣΤΑΣ...