Παιδεία είναι αυτό που μένει, όταν όλα όσα μάθαμε στα σχολικά μας μαθήματα έχουν ξεχαστεί...

Στην εποχή μας τα παιδιά, λόγω και της εργασίας των γονιών τους, μπαίνουν από πολύ νωρίς στην διαδικασία και τα πλαίσια των σχολικών αιθουσών και από πολύ νωρίς αρχίζει για,η κοινωνικοποιητική τους διαδικασία. 

Απο την προσχολική αγωγή και το νηπιαγωγείο ακομη,τα σύγχρονα παιδιά μαθαίνουν να συνυπάρχουν και να συμβιώνουν με άλλα παιδιά.πράγμα που ειναι ιδιαιτερως βοηθητικό αλλά και δυναμικά εξελικτικό στην δημιουργία της προσωπικότητάς τους. 

Παρόλα αυτά οι μεταβάσεις τους απο πλαισιο σε πλαίσιο είναι ένας παράγοντας που μπορει να διαταραξει την κανονικότητά τους και να γεννήσει δυσκολίες,οπως ανασφάλειες για το τι θα συναντήσουν και τι θα είναι αυτο το καινούργιο που θα συναντήσουν. 

Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι οι διαδικασίες και η ενθάρρυνση της προοπτικής του εύ-προσαρμόζεσθαι σε νέα πλαίσια ειναι μια κατάκτηση η οποία θα αποδειχθεί καίρια και σημαντική για όλη την ζωή του παιδιού! 

Γι’αυτο και είναι καλό στις πρώτες αυτές απόπειρες να είμαστε ιδιαιτέρως ενθαρρυντικοί και βοηθητικοί για να κατακτηθεί και να παγιωθεί μια τέτοια ικανότητα. 

Και κάνω αυτή την επισήμανση γιατί από την εμπειρία μου την επαγγελματική αλλά κυρίως την κοινωνική, εχω καταλαβει οτι το μεγαλυτερο προβλημα και την πιο αγχωμενη και αγωνιωδη συμπεριφορα την έχουν οι ίδιοι οι γονείς. 

Αυτοί είναι που τις περισσότερες των περιπτώσεων μεταφέρουν αυτο το άγχος τους στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα αυτά να αποκτούν ένα είδος αποστροφής και φοβίας για την επαφή τους και την ύπαρξή τους στο σχολικό περιβάλλον. 

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος και πιο κατανοητος η υπερπροστατευτικότητα που δείχνουν προς τα παιδιά τους θέλοντας να ελέγχουν καθε κίνηση (απειλούμενοι και ανήσυχοι απο τα τρομοκρατικά δελτία ειδήσεων ) και δραστηριότητα του παιδιού ειναι απο μονη της μια συμπεριφορα που ακρωτηριάζει την πηγαία όρεξη του παιδιου να ανακαλύψει τον κόσμο του.

Σε αυτην την προσπάθειά τους να αποτρέψουν τα παιδια απο καθε πιθανό και απίθανο κινδυνο,ουσιαστικα και αθελα τους τα δένουν (τα παιδια τους) σε μια αλυσιδα εξαρτησης απο την οποια δύσκολα αργότερα θα καταφερουν να αποχωριστούν και να γίνουν οι ίδιοι υπεύθυνοι για τον εαυτο τους και την υπερασπιση του, οπου και οταν χρειαστει!

Αντί να είμαστε κοντά τους και απο πίσω τους σε κάθε τους βήμα καλύτερα να τα προετοιμάσουμε αρκούντως και κατα τέτοιο τροπο,έτσι ώστε να προστατεύουν τα ίδια τον εαυτό τους σε κάθε πιθανό κίνδυνο ή δυσκολη κατασταση. 

Άν αφήσουμε τα παιδια ανεπηρέαστα να αγαπούν οτι τους προσελκύει περισσότερο το ενδιαφέρον από τα μαθήματα τους και δείξουμε σεβασμο στις προτιμησεις και τις τασεις τους,πιστέψτέ με οχι μονο θα εκπλαγούμε από τις συμπεριφορές τους αλλά και θα μείνουμε άφωνοι από τις ώριμες συμπεριφορές που θα επιδείξουν. 

Κάθε παιδί θέλει τον τρόπο του και η έννοια μας πρεπει να ειναι η ανίχνευση των στοιχείων εκείνων που εξάπτουν την δημιουργικότητά τους και που θα εφάπτονται με τον τρόπο δράσης τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. 

Περα λοιπον απο τις συμβουλες για την τήρηση των ωραρίων,την επιμέλεια των πραγμάτων για το σχολείο,που θα πρέπει να γίνονται από κοινού ή και με δική τους πρωτοβουλία, να οργανώσουν ότι χρειάζονται ετσι ώστε να ειναι επαρκή και συνεπή στις απαιτήσεις των μαθημάτων. 

Εκεί όμως που πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση ειναι στην κοινωνικοποιητική τους ωρίμανση και στη διαδικασία κατα την οποία μυούνται μπαίνοντας και διανύοντας τα σχολικά τους χρόνια!

Κάπου εκεί ας τους θυμίσουμε και τις δικές μας ανεξίτηλες θύμησες απο τα μαθητικά μας χρόνια που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουμε!

Και κάτι ακομη, οτι μερικοί απο εμας τους καλύτερους μας φίλους, τα δεύτερα αδέρφια μας στο σχολείο τα πρωτοσυναντήσαμε! 

Είναι παιδιά που γνωρισαμε κατα τα σχολικα μας χρόνια και ακομα έχουμε πολύ καλές σχέσεις! 

Έτσι με γερό θεμέλιο τις αξίες και τα ιδανικά που σαν γονείς φροντίσαμε να τα θωρακίσουμε, στο σχολείο, χρονιά με την χρονιά, θα βρουν τον ιδανικό χώρο για την ενσάρκωση όλων αυτών που θα καταλήξει προοδευτικά στην δόμηση ενος υγιώς σκεπτόμενου και ώριμα ενεργούντος ισορροπημένου ενήλικα.

Σημειώνω εδώ ότι οι απόψεις των γονέων πρέπει να είναι κοινές κι οχι το παιδί να λαμβάνει διπλά και εκ διαμέτρου διαφορετικά μηνύματα! Η ενθάρρυνση και η ανατροφοδότηση που θα του παρέχουμε με κάθε ευκαιρία και με την ευκαιρία κάθε γεγονότος που συνέβει κατά την διάρκεια των σχολικών ωρών θα του ανοίξει τεράστιους ορίζοντες και θα κάνει το σχολείο τον αγαπημένο του χώρο. Εκεί θα παίξει,θα γνωρίσει άλλα παιδιά,αγόρια και κορίτσια,θα πάθει,θα μάθει,θα πέσει, θα σηκωθεί και θα ανταπεξέλθει σε όλες τις ηλικιακές του προκλήσεις,πέρα και μακριά από την προστασία του οικογενειακού του περιβάλλοντος. 

Φυσικά δεν πρέπει επ ουδενί να απαξιώνουμε κάποιο πιθανό άγχος του παιδιου και ούτε να το υποτιμούμε σαν γεγονός, ειδικά μπροστά σε άλλα παιδιά της ηλικίας του,αλλα με συγκεκριμένες κινήσεις να το φέρουμε προπαρασκευαστικά πιο κοντά, σε αυτό που του το δημιουργεί(το άγχος)! 

Έτσι η επίσκεψη στον χώρο του σχολείου πριν αρχίσει η σχολική χρονιά, η γνωριμία με τους δασκάλους και τους καθηγητές του,ακόμη και η φιλία με παιδιά της γειτονιάς που θα είναι αυριανοί συμμαθητές του δρούν βοηθητικά και αγχολυτικά προς την παιδική ψυχούλα! Τα παιδιά έχουν έμφυτη την ικανότητα να προσαρμόζονται σε νέα περιβάλλοντα,αρκει να τα διευκολύνουμε με κάποιους βοηθητικούς και ενισχυτικούς γι΄αυτα τρόπους. Κεφαλαιοποιούμε και γενικοποιούμε τα πολύτιμα πράγματα που μαθαίνει στο σχολείο δινοντας του λαβες για περαιτέρω σκέψεις και συγκεκριμένες συμπεριφορές τις συνδυάζουμε με τις ταυτόσημες αξίες, που εκπροσωπούνται στην καθημερινότητά μας. Έτσι η συνεργασία,ο αλτρουισμός,ο σεβασμός στο άλλο φύλο,στην διαφορετικότητα,η πολυπολιτισμικότητα,η αξία της φιλίας,η αποφυγή της αδικίας και η υπεράσπιση του αδύνατου χωρίς κακόβουλα σχόλια και μακριά από βίαιες συμπεριφορές θα πρέπει να ενθαρρύνονται στο σπίτι με σχετικά παραδείγματα και κυρίως με πράξεις στην ζωή! Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά δύναται να μαθαίνουν βιωματικά για την ενσυναίσθηση,την αλληλεγγύη,την διαφορετικότητα,το φιλότιμο,τον σεβασμό,την οριοθέτηση.

Είναι γνωστό ότι τα παιδια μεταφέρουν στο σχολείο αυτά που ακούνε στο σπίτι και στο σπίτι ανακοινώνουν αυτά που τους συνέβησαν και άκουσαν στο σχολείο! 

Η αλληλοενημέρωση και αλληλοσυμπλήρωση χωρίς εκ διαμετρου αντιθετικές προσεγγίσεις και η εύρυθμη συνεργασία μεταξύ σχολικού και οικογενειακού περιβάλλοντος διαμορφώνουν στο ακέραιο τον χαρακτήρα και την αυτοεκτίμηση του παιδιού. 

Δασκαλοι,οικογένεια και γονείς οφείλουν να βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία και διαρκή, επαρκή συνεννόηση! 

Εξάλλου το σχολείο έχει συστατικά από μια μικρή κοινωνία που καθρεφτίζει πολλών ειδών συμπεριφορές που θα συναντήσουν σαν αυριανοί ενήλικες. 

Η παιδική ηλικία είναι ούτως ή άλλως μια ευκολομετάβλητη ηλικία! 

Έχουμε την ευκαιρία να πλάσουμε και να διαπλάσουμε εξαιρετικούς χαρακτήρες και υπέροχους ανθρώπους.

Το αληθινό κι οχι διαδικαστικό καθημερινό ενδιαφέρον για το τί έμαθαν ή τι συνάντησαν σήμερα τα παιδιά μας στο σχολείο είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία, έτσι ώστε να διευκολύνουμε την ώσμωση του παιδιού με την κοινωνία αλλα και εμείς σαν γονείς να πληροφορηθούμε για τα ζητούμενα και τις αγωνίες της νέας γενιάς και να μην κατηγορηθούμε,όπως εμείς κάναμε στους γονείς μας, για το χάσμα των γενεών και την απουσία κατανόησής του! 

Σαν προστατευόμενο περιβάλλον που είναι το σχολείο,μπορεί να γίνει και αυτό θαρρώ πως είναι και ο κυριότερος σκοπός του μια εμπειρία που θα δυναμώσει τους μικρούς μας φίλους δίνοντάς τους εφόδια,να τους εισάγει με αγάπη στις συνεργατικές συμπεριφορές και να τους 

εμφυσήσει τρυφερά μέσω των δασκάλων τους την νοοτροπία ότι πάνω απ όλα και κυριότερο όλων είναι να είμαστε καλοί άνθρωποι και όχι μόνο καλοί μαθητές!

Σαν ενα εργαστήρι για την ζωή που θα χαλυβδώνουν οι αξιες και θα αποκτηθούν τα απαραιτητα αντισωματα! 

Να θυμόμαστε πάντα οτι “παιδεία είναι αυτό που μένει, όταν όλα όσα μάθαμε στα σχολικά μας μαθήματα έχουν ξεχαστεί..” 

Είναι δηλαδή η ουσία και το ζητούμενο της διαπαιδαγώγησης!