Πανελλήνιες και η συντηρητική αριστεία...

Πανελλήνιες και η συντηρητική αριστεία...

Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα των βάσεων για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Για ακόμη μια φορά, η ελληνική κοινωνία δείχνει ανίκανη να διαχειριστεί, τόσο την επιτυχία, όσο και την λεγόμενη “αποτυχία”. Οι στρεβλώσεις και οι ψυχαναγκασμοί, μιας μερίδας βαθύτατα συμπλεγματικών συνανθρώπων μας, αποτυπώνεται ανάγλυφα σε μέρες, όπως η σημερινή.

Γονείς, που θαυμάζουν ή σχεδόν ζηλεύουν τα παιδιά των άλλων, επειδή εκείνα μπήκαν σε μια υψηλόβαθμη σχολή. Γονείς, που αντιμετωπίζουν ως αποτυχημένα, τα παιδιά εκείνων, που δεν έγραψαν υψηλή βαθμολογία όσο τα δικά τους. Αντίστοιχα, παιδιά που αισθάνονται ότι “τάπωσαν” τους συμμαθητές τους επειδή έγραψαν καλύτερα και πιστεύουν ότι ξαφνικά έγιναν “ανώτεροι” των υπολοίπων. Παιδιά, που αισθάνονται δυστυχισμένα ή φθόνο, επειδή έγραψαν χειρότερα από συμμαθητές τους. Όλοι αυτοί είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος.

*Αναμετάδοση κειμένου απο κοινότητα ROSA

Πανελλήνιες και η συντηρητική αριστεία...

Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα των βάσεων για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Για ακόμη μια φορά, η ελληνική κοινωνία δείχνει ανίκανη να διαχειριστεί, τόσο την επιτυχία, όσο και την λεγόμενη “αποτυχία”. Οι στρεβλώσεις και οι ψυχαναγκασμοί, μιας μερίδας βαθύτατα συμπλεγματικών συνανθρώπων μας, αποτυπώνεται ανάγλυφα σε μέρες, όπως η σημερινή.

Γονείς, που θαυμάζουν ή σχεδόν ζηλεύουν τα παιδιά των άλλων, επειδή εκείνα μπήκαν σε μια υψηλόβαθμη σχολή. Γονείς, που αντιμετωπίζουν ως αποτυχημένα, τα παιδιά εκείνων, που δεν έγραψαν υψηλή βαθμολογία όσο τα δικά τους. Αντίστοιχα, παιδιά που αισθάνονται ότι “τάπωσαν” τους συμμαθητές τους επειδή έγραψαν καλύτερα και πιστεύουν ότι ξαφνικά έγιναν “ανώτεροι” των υπολοίπων. Παιδιά, που αισθάνονται δυστυχισμένα ή φθόνο, επειδή έγραψαν χειρότερα από συμμαθητές τους. Όλοι αυτοί είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος.

Όλες αυτές οι νευρώσεις αποτελούν εκδηλώσεις συμπλεγμάτων, που καλλιεργούνται από γενιά σε γενιά. Συμπλεγμάτων, που μας αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά σημαντικά. Γιατί πραγματικά σημαντικό είναι να είσαι καλός άνθρωπος, να αγαπάς το επάγγελμά σου και με αυτό να προσφέρεις στην κοινωνία. Αυτό θα πει “αριστεία” και όχι να βρεθείς ψηλά σε έναν κατάλογο, που κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να παίξει ιδιαίτερο ρόλο στην προσωπική σου σταδιοδρομία.

Φυσικά, όλα αυτά προκύπτουν από την αξιακή παρακμή της κοινωνίας και την συντηρητική μικροαστική αντίληψη της “αριστείας”, που απλά αποτελεί μια επίφαση για την εκτόνωση της ανάγκης ορισμένων για κοινωνικό διαχωρισμό. Την “αριστεία”, που ο γιατρός είναι άξιος σεβασμού και ο αγρότης όχι. Την “αριστεία”, που ωθεί γονιούς να "απειλούν" ένα παιδί, ότι αν δεν γράψει καλά θα καταλήξει σε κάποιο χειρωνακτικό επάγγελμα. Αυτό δεν είναι αριστεία, αλλά ένα σύνολο συμπλεγμάτων κατωτερότητας, ανικανοποίητου και μεγαλομανίας. Ίσως καλύτερο θα ήταν από εδώ και εφεξής να διδάσκουμε στα παιδιά ότι αριστεία σημαίνει να παλεύουν ώστε να γίνονται οι καλύτεροι σε κάτι που αγαπάνε και τους γεμίζει με το αίσθημα της προσφοράς στην κοινωνία.

Όλες αυτές οι νευρώσεις αποτελούν εκδηλώσεις συμπλεγμάτων, που καλλιεργούνται από γενιά σε γενιά. Συμπλεγμάτων, που μας αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά σημαντικά. Γιατί πραγματικά σημαντικό είναι να είσαι καλός άνθρωπος, να αγαπάς το επάγγελμά σου και με αυτό να προσφέρεις στην κοινωνία. Αυτό θα πει “αριστεία” και όχι να βρεθείς ψηλά σε έναν κατάλογο, που κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να παίξει ιδιαίτερο ρόλο στην προσωπική σου σταδιοδρομία.

Φυσικά, όλα αυτά προκύπτουν από την αξιακή παρακμή της κοινωνίας και την συντηρητική μικροαστική αντίληψη της “αριστείας”, που απλά αποτελεί μια επίφαση για την εκτόνωση της ανάγκης ορισμένων για κοινωνικό διαχωρισμό. Την “αριστεία”, που ο γιατρός είναι άξιος σεβασμού και ο αγρότης όχι. Την “αριστεία”, που ωθεί γονιούς να "απειλούν" ένα παιδί, ότι αν δεν γράψει καλά θα καταλήξει σε κάποιο χειρωνακτικό επάγγελμα. Αυτό δεν είναι αριστεία, αλλά ένα σύνολο συμπλεγμάτων κατωτερότητας, ανικανοποίητου και μεγαλομανίας. Ίσως καλύτερο θα ήταν από εδώ και εφεξής να διδάσκουμε στα παιδιά ότι αριστεία σημαίνει να παλεύουν ώστε να γίνονται οι καλύτεροι σε κάτι που αγαπάνε και τους γεμίζει με το αίσθημα της προσφοράς στην κοινωνία.