Στην πιο αληθοφανή μας ψευδαίσθηση!

Και συ και γω και όλοι μας που φοβόμαστε τον εαυτό μας και δειλιάζουμε μπροστά στην ζωή, στον έρωτα κι αποφεύγουμε το γνήσιο μας "είναι", δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά σιμωνουμε ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο της ομορφιάς μας! Συμμετέχουμε στην απώλεια του μεγαλείου της στιγμής μας, στην αλλοτρίωση της ίδιας μας της ζωής...

Στην ευθανασία της πιο βαθιάς μας ψυχής...

Καρατομώντας με μιας την πιο πανοραμική κι ευρυγωνικη θέαση του εαυτού μας... αποποιούμαστε εγώ κεντρικά, φτηνά και απερίσκεπτα βασανιστικά την θεϊκή υπόστασή του! Με τα ίδια μας τα χέρια τεμαχίζουμε τις πιο σφοδρές μας επιθυμίες και τις δυνητικές μας ευτυχίες κατακέρματιζοντας τες σε μικρές και ρηχές χαρές που με τον καιρό θα στραγγαλίσουν κάθε μας όνειρο, κάθε μικρή ή μεγάλη ευκαιρία για χαρά στη ζωή ,για ομορφιά, για άνθιση, για ζωντάνια ...

Προσποιούμαστε και υποκρινόμαστε, πως μπορούμε να υπάρχουμε ελεύθερα κι αυτοδύναμα σκεπτόμενοι να πράττουμε κατά βούληση... Μα δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα απο αυτό!

Ένας σωρός απο αιτίες, μια σειρά απο αμφιβολίες και αλλήθωρες επιβολές των ετερόφωτων "θέλω μας" δημιουργούν ένα όμορφα φτιαγμένο, καλαίσθητο κι ευρύχωρο κλουβί ...

Περικυκλωμένοι απο αλλότρια και εντελώς ξένα σε μας "πρέπει" αλλά κυρίως στρυμωγμένοι και πιεσμένοι απο τα υποτιθέμενα δικά μας "θέλω" που με κόπο κι έπειτα απο το ανηλεές και επιτακτικό, των γύρω μας και των δικών μας ανθρώπων, πρόσταγμα. μόλις αποκτήσαμε!

Για να έχουμε κι εμείς επιτέλους τον πλέον σεβαστό, τον αναγνωρισμένο κοινωνικά και αξιόπιστο αυτοπεριορισμό μας!

Και την πιο αληθοφανή μας ψευδαίσθηση!

Σίγουρα και θα μας βολέψει για κάποιο διάστημα και θα μας ικανοποιήσει καλύπτοντας μας σε πολλές άβολες του νου μας καταστάσεις...

"Καλά μου τα 'χες πει"... θα πούμε στον συγγενή μας και στον κολλητό μας φίλο ...

Θα είμαστε "εντάξει" απέναντι στους άλλους...στους τρίτους και ίσως, αν και αρκετά στρίμωχτα και στον ίδιο μας τον εαυτό ...

Πρόσκαιρα όμως και κάπως ημιλογικά , κάπως ημιπαράλογα, τόσο ημιπληγικά Θα ναι όμως ξαφνικά κι αναπάντεχα όταν η πιο δική σου φωνή θα έχει πλέον ξυπνήσει, θα χει στυλωθεί και ανδρωθεί, μέσα απο τις πολλές περιπέτειες που μοναδικά την έχουν σμιλεύσει, ανεπιτήδευτα ενδυναμώσει και ξεχωριστά αναγεννήσει ...

Πλην όμως θα ναι αργά για να την αναγνωρίσεις!

Πολλώ δε μάλλον για να την υποστηρίξεις!

Μην στεναχωριέσαι ...

Όσοι με περισσή επιμέλεια σε βοήθησαν να μην είσαι ο εαυτός σου και πάλι θα σπεύσουν να σε συμμαζέψουν και σένα ... όπως και την ασφυκτιούσα αλήθεια σου...

Ακόμη και τώρα που αυτή εχει ανάσα, περιέχει κόπο, διαθέτει μορφή...και θυμώνει, βρυχάται σαν φουσκωμένος κι αγριεμένος ποταμός έτοιμος να συμπαρασύρει κάθε είδους βρωμιά, να αποτινάξει απο πάνω του κάθε εμπόδιο και όλα τα μπάζα που του έχουν ριχτεί κατά καιρούς να τα ξεφορτωθεί με μιας...

Λυπάμαι!

Είσαι πλέον ηττημένος και θα υπακούσεις και αυτή τη φορά...

Θα κοιτάξεις να κρύψεις, να καταχωνιάζεις όπως όπως ή και πρόχειρα κάτω απο το χαλί να "εξαφανίσεις" τον ίδιο σου τον εαυτό!

Φυσικά και θα τα καταφέρεις να τα κουτσοβολέψεις, να τα στραβοστριμώξεις και να τα ψιλοδικαιολογησεις...

Το ξέρεις καλά να το κάνεις αυτό άλλωστε....

Έτσι κι αλλιώς δεν χάθηκε κι ο κόσμος...δεν πέρασες και τόσο άσχημα ...

Μπορεί να μην ήταν η αλήθεια σου, μπορεί να μην ήσουν ο εαυτός σου, μπορεί κάποια να έχασες, κάποια να σε ξεπέρασαν αλλά ήταν αρκετά βολικά!

Οι κραυγές του σώματός σου, οι πληγές της ψυχής σου φαίνονται μόνο στο σκοτάδι ... στο δικό σου...στο ιδιαίτερο σου...στο μοναχικό σου...στο νυχτερινό σου παραμιλητό!

Μα εσένα τι σε νοιάζει, ζεις μόνο στο πρωί και στους άλλους αυτά δεν φαίνονται!

Τη νύχτα μόνο μονομαχείς ξάγρυπνος με την ασχήμια που επέβαλες σε σένα...εξεγείρεσαι σιωπηλά μέσα απ' το βογγητό σου...

Επιτίθεσαι στον ίδιο τον εαυτό σου!

Και πεθαίνεις μοναχός σου τη νύχτα!

Και κάθε νύχτα!

Σου αρκεί όμως που δεν φαίνεται...

Τα καταφέρνεις έτσι διαρκώς...

Και συνεχίζεις... Να ματώνεις...Να πονάς... Να απελπίζεσαι...Να ακρωτηριάζεσαι!

Κι αλλού να ξαπλώνει το σώμα σου κι αλλού να ζητά ξεκούραση η ψυχή σου!