Το δίπολο του ''φαίνεσθαι'' και του ''είναι''

Φαντάζομαι ότι οι πιό πολλοί από εμάς έχουμε κατά καιρούς βρεθεί σε καταστάσεις και συναισθήματα που δεν μας γέμιζαν, δεν επικουρούσαν καμιά ουσια μας, δεν ειμασταν εμείς...

Απο πλεονεξία, ανασφάλεια, επιφανειακή διάθεση ή και ματαιοδοξία συνυπήρξαμε με αυτές!

Οι πιο Τυχεροί και ίσως οι πλεον υποψιασμένοι στο μεσοδιάστημα αντιληφθηκαμε το κενό μέσα μας που αυτά κάλυπταν και τα αντικαταστησαμε, τα μεταβολισαμε σε άλλα πιο μεστά, πιό χρήσιμα, πιο ουσιώδη, πιο δικά μας...

Πράγματα, σχέσεις, συναισθήματα, παρέες, λογικές, νοοτροπίες, βιώματα, στάσεις,

υποχρεώσεις...μας ενέπλεξαν σε άδικα ξοδεματα, κοινωνικά υπαγορευμενα διλήμματα, στερεοτυπικές κι αψυχες συμπεριφορές, επίπλαστες και ψευδεπίγραφες αναγκαιότητες που δεν μπόρεσαν επουδενι να γιορτάσουν στην καρδιά μας!

Οι άνθρωποι που ξέρουν τι θέλουν και γιατί το θέλουν αρκούνται στους λίγους και καλούς φιλους, στις εκλεκτές σχέσεις που παράγουν ποιοτικές στιγμές και διαχέουν την ευχαρίστηση και την πληρότητα εντός μας...δίχως ανούσια τραβήγματατα και γεμάτα έπαρση συναισθήματα!

Είναι πάντα το ίδιο δίπολο του φαίνεσθαι και του είναι, της εικόνας και της ουσίας, της επιβίωσης και της ζωής!

Η ταύτιση του εσωτερικού μας εαυτού και εκείνου που πραγματικά ποθούμε...έστω κι αν διαθλάται, έστω κι αν περνούν μέσα απο μια υπερπληθώρα διαθεσίμων κι ανεραστων παροχών στο τέλος μας φανερώνει οτι στην πραγματικότητα γνωρίζουμε εξ αρχής σε ποιό μονοπάτι βαδίζουμε και σε πιό ξέφωτο προσδοκούμε να βρεθούμε και σε ποιό προορισμό ευελπιστούμε να υπαρξουμε!

Ας το εμπιστευτούμε!