AnalyseTo - Η δική μας ομάδα!

Ποσες φορες και μας εχει τυχει προσωπικά αλλα και απο παρεες μας εχουμε αναρωτηθει σχετικά με την ισαξια προσφορα αγαπης και το ανισοβαρες ενδιαφερον και υποστηριξη που δινουμε ή οχι σε καποιον...Που δεν μας δειχνει με την ιδια ζεση τα συναισθηματα του… Αν και μέτρο δεν υφίσταται σε σχέσεις θερμών συναισθημάτων,ούτε ειναι θεμιτο να τοποθετουμε τα συναισθηματα σε ζυγαρια. Ερωτηματα του τυπου:”ειμαστε αξιοι για την αγαπη των αλλων” ή “παιρνουμε τοση αγαπη οση δινουμε”ειναι αρκετα συνηθισμενα σε σχεσεις ειτε φιλικες ειτε συντροφικες κι ερωτικες. Η εμπειρία αλλά και τα ερευνητικά δεδομένα μας φανερώνουν πως για το μεγαλύτερο κομμάτι των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε αυτή την διαδικασία διεκδίκησης μιας ισορροπημένης δοτικότητας άλλοτε μεταξύ φίλων κι άλλοτε μεταξύ ερωτικών συντρόφων μόνο εύκολη,αμφίπλευρα κατανοήσιμη και ανεμπόδιστη δεν υφίσταται! Τουναντίον είναι γεμάτη αμφιβολίες κι όχι μόνο αλλά συνοδεύεται με πλήθος αίολων κι ανυπόστατων υποθέσεων που ειπώνονται προκειμένου να βρεθεί μια λογικοφανής εξήγηση για την απουσία της. Συνοδεύεται συνήθως δε με απαξιωτικές εκφράσεις και κατηγορίες για τον άνθρωπο του οποίου τα συναισθήματα και την αγάπη διεκδικούσαμε κι αξιώναμε την πίστη του, την οποία μάλιστα λογαριάζαμε σαν ανεπαρκή συμφωνα με κείνη που εμείς του προσφέρουμε. Και που θα μας αποδειξει την ισοδύναμη και ισάξιας θερμής προσφορά αγάπης,φιλίας και εγγύτητας Διατρανώνουμε την αλήθεια αυτών των συναισθημάτων από μέρους μας δηλώνοντας με έμφαση το ηθικό μας πλεονέκτημα και αμφισβητούμε αν πράγματι υφίστανται κι από το άλλο μέρος. Απο τον/την σύντροφό μας, τον και την φίλη μας. Κι έτσι προκρίνουμε τον εαυτό μας σαν τον αδικημένο και εκείνον που πάντα έχει τις καλύτερες προθέσεις. Και που εν τέλει δεν βρίσκει την αντίστοιχη συμπεριφορά… Πόσο άστοχο; Και τι μεγάλη πλάνη… Σε πάμπολλες περιπτώσεις οδηγεί σε παρεξηγήσεις, φιλονικίες, διαστρεβλωμένες ιδέες, χαλάει φιλίες,καταστρεφει πολυτιμες σχεσεις. Φέρει μαζι και στεναχώριες και λανθασμένες αξιολογήσεις. Που με την σειρα τους σέρνουν μαζί τους ένα σωρό από υποψίες, από θεωρίες και συνομωσίες, αυθαίρετες ερμηνείες που καταληκτικά αργά ή γρήγορα μας οδηγούν να ενστερνιστεί το αυτολυτρωτικό και πάντα συμπαθητικό δίπολο του καλού κι αδικημένου…. Στις περιπτώσεις που αναρωτηθήκαμε αν μας αγαπούν οι φίλοι, οι σύντροφοι μας και γενικότερα άνθρωποι που μας ενδιαφέρουν και σημαίνουν πολλά πράγματα για έμας και πόσες φορες ακόμη δεν αυτουπονομευτήκαμε με ερωτήσεις του τύπου μήπως δίνω πολλά για τους φίλους μου και εκείνοι όχι και τόσα... Η αναγνώριση και η αποδοχή της αγάπης αλλά και της αμοιβαιότητας των σχέσεων σε καμια περίπτωση δεν είναι κάτι απλό. Είναι μια διαδικασία δύσκολη με πολλές αβεβαιότητες που μας θέτει ενωπιον σε μια σειρά ερωτηματων σύμφωνα με τις απαντήσεις, τα άτομα αναρωτήσεις για τα κινητρα τους…Ομως σε αυτές τις αμφιβολίες μας έχουμε παραλείψει μια κεφαλαιώδους σημασίας παράμετρο: το όσο εμείς οι ίδιοι πιστεύουμε ότι αξίζουμε μια τέτοια αν δηλαδή αγαπάμε τον εαυτό μας και τον θεωρούμε ικανό και επαρκή να εισπράττει και να νιώθει τα ομορφα αυτα συναισθήματα! Αν αμφιβάλλουμε για τα γνησιότητα στα συναισθήματα που ενιωθαν και κείμεθα επιφυλακτικα προς αυτα ότι πιο πιθανό είναι ότι δεν τρέφουμε αντίστοιχα συναισθήματα για τον εαυτό μας… Με αυτή την συγκεκριμένη αμφίβολη αυτοαποδοχή κι την αμφισβητήσιμη αυταξία κάθε συναισθηματική προσφορά προς το πρόσωπό μας μεταφράζεται εσφαλμένα και διαστρεβλωτικά σαν συμπεριφορά με υποχρέωση ανταπόδοσης. Ειναι φανερο οτι ή αγάπη δεν μπορεί να ανθίσει και να μας προσφέρει την θεϊκή της υπερδύναμη κι ούτε να λάμπει στη ζωή μας χαρίζοντας μας τα αιώνια της καλούδια. Σιγοσβηνει και αναλώνεται από την σκια της ανύπαρκτης αυτοαποδοχης μας και ψυχορραγεί στους τοίχους της ανύπαρκτης αυτοεκτίμησης μας. «Είναι αληθινά διαμάντια στην ζωή μας οι άνθρωποι με τους οποίους μας συνδέει μια αμοιβαία αγάπη,φροντίδα και στοργή. Και είναι λαμπερές οι στιγμές που βρισκομαστε σε αληθινές,δυνατές φιλίες Με την προϋπόθεση οτι μπορούμε να τις αποδεχτούμε!! Είναι εντυπωσιακό πώς η στοργή που προσφέρεται από άλλους μπορεί να οδηγήσει σε κρίσης ταυτότητας. Τα θετικά μηνύματα κλονίζουν τον αποδέκτη, ο οποίος μπροστά στο χάσμα της εικόνας που έχει για τον εαυτό του και την εικόνας που έχει ο άλλος για εκείνον μπερδεύεται, νιώθει ότι δεν γίνεται κατανοητός και επιβαρύνεται με την υποχρέωση να αντεπεξέλθει στις προσδοκίες των άλλων. Προαγεται λοιπόν σαν μεγάλο ζήτημα Έτσι το πώς να μπορούμε να νιώθουμε και να εισπράττουμε την Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι πιθανότερο να απορρίψουν τις θετικές φιλοφρονήσεις εξαιτίας της κακής αυτοαντίληψης και της αρνητική αυτοεικονας τους.. Δεν διαθέτουν μια θετική αξιολόγηση για τους εαυτούς τους και τους είναι πολύ πιο οικείο και πιο γνωστό να τον μειώνουν και να μην τον έχουν σε συμπάθεια. Είναι ξένο γι'αυτούς το συναίσθημα της αγάπης με όρους υποστήριξης και ετσι με μεγαλύτερη ευκολία τείνουν να πιστεύουν ότι τους εμπαίζουν και υποκρίνονται την αγάπη απέναντι τους. Και φυσικα θα εφεύρουν σε δεύτερο χρόνο κάποιες υποψίες κανοντας τες πραγματικότητα για να δικαιολογήσουν την αδυναμία,αναπηρια τους να αγαπηθούν.. Δεν θα τολμήσουν να σκεφτούν ότι εντός τους υπάρχει αυτή η εγγενής αδυναμία που διαπιστώνουν με περισσή ευκολία στους απέναντι τους…. «Χάνω τον εαυτό μου όποτε λαμβάνω ένα κοπλιμέντο» ή «Όταν μου λένε καλά λόγια, νιώθω ότι μάλλον δεν γνωρίζουν καλά ποιος είμαι» Πώς να μπορούμε να εισπράξουμε την αγάπη Καταληκτική διαπίστωση ειναι ότι όσο λιγότερο δεκτικοί ειμαστε στην αγάπη κάποιου τόσο δυσκολότερο θα είναι για εκείνον να μας την προσφέρει.Επομένως, όπως λέει η ειδικός, πρέπει να αφήσουμε όσους διάκεινται φιλικά να εκδηλώσουν τη συμπάθειά τους και να την αποδεχθούμε χωρίς δεύτερες σκέψεις. Έτσι θα νιώσουμε καλύτερα για τον εαυτό μας.