Τα σκέφτεσαι, τα μετράς κι υπολογίζεις λες και πρόκειται για άνευ ουσίας αντικείμενα

Δισταζεις κι ενοχοποιείς τα συναισθήματα σου απολογούμενος οχι στον εαυτο σου αλλα σε εναν κοινωνικά κατασκευασμένο θεο στον οποιο δεν πολυπιστευεις...

Δεν φροντίζεις και δεν αγαπας την ψυχη σου επειδη ταχα δεν την βλεπεις αλλα αποθεωνεις το σωμα λες κι ειναι κατι αιωνιο κι άυλο

Απολαμβανεις θριαμβευτικα και με ζητωκραυγές πανηγυριζεις τους κενους σου εγωισμούς, το καθρευτισμα των αλλων πάνω σου λες και πρόκειται για την πλέον ιδανική σου μορφή

Οσο ομως οσο θα γεμίζεις με στιγμες τα συναισθήματα σου και οσο θα ντυνεις με ολοκαθαρα ρουχα την ψυχη σου, θα μπορεις να ελπιζεις πως το παρον σου θα βρίσκεται εκει κοντά σου και οι βόλτες σας στα ανοιχτά θα έχουν την μυρωδιά της άνοιξης που με τοση αγωνία καρτεράς!