Σε πόσα όνειρα δεν έδωσες αναβολή προς χάριν ενός αόριστου και μετέωρα φτιαγμένου αύριο...

Πόσες όμορφες στιγμές δεν δολοφόνησες εν ψυχρώ με την προσδοκία κάποιας πολυπόθητης κι αβέβαιης προελεύσεως, ανόητη σιγουριά...;

Σε πόσα σαθρά βάραθρα δεν ονειρεύτηκες τον εαυτό σου ολόκληρο, και που κατερρυσαν στο πρώτο σου κιόλας ταρακούνημα... ;

Πόσα χαμόγελα δεν έσβησαν βίαια από τα χείλη σου, όταν πίστεψες σε ανθρώπους μικρούς και ψεύτικους, φοβικούς και μάταιους και με το πρόσχημα της αλληλεγγύης που σου ζητούσαν, έβαλες στόχους επιφανειακούς....για να νοιώσουν καλύτερα...;

Με πόσο συναισθηματικό make up κάλυψες τις οργές σου και τις λύπες σου, αρνούμενος την αλήθεια των δακρύων σου .... στερώντας μια ακόμη αντίστση, μια ακόμη έμπνευση στους νεότερους...;

Σε πόσα χαμόγελα ανταποκρίθηκες με σιωπή γιατί σου φάνηκε φτιαχτό το περιεχόμενό τους....

Σε ποσες ομορφιές έστρεψες αλλού το βλέμμα σου παριστανωντας ότι δεν τις βλέπεις....

Για πόσες επιτυχίες σου δεν πανηγύρισες όπως τους ταίριαζε ενώ ταυτόχρονα "αποθέωσες" τις εφήμερες ήττες σου....σαν μια άγκυρα από στερεότυπα να σε κρατούσε σε ένα θολό, περιοριστικό και βρώμικο βυθό....;

Σε πόσες στάσεις κατέβηκες νωρίτερα ενώ είχες προορισμό έναν όμορφο και γοητευτικό τερματισμό...για να μην νοιώσουν οι δικοί σου άνθρωποι συμβατοί με μια αόριστη πλειοψηφία...;

Σε πόσα ταξίδια του νου ήσουν ασυνεπής και σε πόσες πλοηγήσεις της καρδιάς αναίτια δειλιασες...

Σε πόσους φόβους είπες υποτακτικα ναι και σε πόσους αντιμιλησες με θάρρος...

Για ποιανων τη χάρη αρνήθηκες την δική σου δύναμη παραχωρώντας τους χώρο να δείξουν τα ελάχιστα που διέθεταν...

Πόσα θέλω σου κατηγορήσες σαν υπερφίαλα και είπες πως τάχα δεν θα ήταν σωστό να προχωρήσεις...

Πόσα σ αγαπώ απέφυγες να εκστομίσεις κι αφού απέδειξε την ψυχική σου δειλία, με θράσος το βαφτισες σύνεση, προτίμοντας την βολή σου...

Σε ποσά ραντεβού τελικά δεν πήγες και πόσα άλλα ανέβαλες για να προσεγγίσεις μια βαλτωμενη σιγουριά....μια αρρωστημένη ακινησία...;

Πόσες ανθρωπόμορφες κενοτητες δοκίμασες να γεμίσεις με ψυχή και πόσες ψυχές σου έμειναν κενές... ;

Πόσα πετάγματα αρνήθηκες προφασιζόμενος υψοφοβία και πόσες αναβολές έδωσες σε παρόμοιες πτήσεις σου...

Σε πόσα πάρτυ δεν ήσουν εκεί, ενώ ο ενθουσιασμός σε είχε κατακλύσει και η χαρά σε καρτερούσε υπομονετικά....;

Σε πόσα σχέδια που με έμπνευση δημιούργησες, τελικά πήρες πίσω την καρδιά τους και την φωτιά που ο ίδιος είχες ανάψει...

Σε πόσες περιπτώσεις δεν δήλωσες "απώλεια ψυχής", ενώ δεν διστασες να απολογηθείς χωρίς να υπάρχει λόγος...

Επανηλειμενως ζήτησες κι έψαχνες απεγνωσμένα αφορμές γιατί στην πραγματικότητα σου λείπαν οι αιτίες...

Επικαλέστηκες πολλές φορές ψέματα αφού δεν είχες το θάρρος να φωνάξεις την αλήθεια...

Σε πόσες γιορτές σου δεν έκατσες μέσα και μελαγχολικά έπεσες νωρίς για ύπνο...

Πόσα χαμόγελα παγώσες σκεπτόμενος τις αντιδράσεις και τις συνέπειες από αδιάφορους τρίτους...

Σε πόσες ζητωκραυγές σου δεν έκλεισες τον ήχο και σε πόσες χαρές σου δεν καθήλωσες το χοροπήδημά σου...

ΕΝ ΤΈΛΕΙ ΓΙΑ ΠΟΣΟΥΣ ΖΕΙΣ... ΚΑΙ ΠΟΣΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΙ;